Ocena brak

Niepowodzenia dydaktyczne

Autor /Tobiasz0101 Dodano /06.01.2012

  • diagnozowanie niepowodzeń dydaktycznych

1. Pojęcie i rodzaje niepowodzeń szkolnych;

- niepowodzenia dydaktyczne,  

- niepowodzenia wychowawcze.  

2. Przyczyny niepowodzeń szkolnych, ich przejawy i skutki; 

- przyczyny ekonomiczno – społeczne, 

- przyczyny biopsychiczne,  

- przyczyny dydaktyczne.  

3. Metody i środki walki z niepowodzeniami szkolnymi; 

- profilaktyka pedagogiczna, 

- diagnoza pedagogiczna,  

- terapia pedagogiczna.

Mówiąc o niepowodzeniach szkolnych lub niepowodzeniach dzieci i młodzieży w nauce szkolnej, mamy na myśli sytuacje, w których występują rozbieżności między wymaganiami wychowawczymi i dydaktycznymi szkoły a postępowanie uczniów oraz uzyskiwanymi przez nich wynikami nauczania.

Niepowodzenia szkolne można podzielić na niepowodzenia dydaktyczne zwane też niepowodzeniami w nauce szkolnej i niepowodzenia wychowawcze.

wg Cz. Kupisiewicza.

niepowodzenia szkolne

niepowodzenia niepowodzenia dydaktyczne

wychowawcze

ukryte ------------------- jawne

przejściowe -------- względnie trwałe

drugoroczność -------------- odsiew

NIEPOWODZENIA DYDAKTYCZNE

Zagadnienia dydaktyczne to najważniejsza dziedzina działania szkoły. „ Jest to dziedzina tak podstawowa, iż niejednokrotnie przez niepowodzenia szkolne rozumie się wyłącznie niepowodzenia w zakresie uczenia się.”(W. Okoń) Poważne niepowodzenia mogą prowadzić do zahamowania kariery szkolnej ucznia, a następnie do przedłużenia pobytu ucznia w szkole i w końcu do wyeliminowania go ze szkoły.

Możemy w tym procesie wyróżnić kilka faz.. „Pierwsze dwie fazy to okres niepowodzenia ukrytego; pojawiają się wówczas pierwsze braki w opanowaniu materiału, stopniowo stają się one coraz większe, jednocześnie występują pierwsze oznaki niezadowolenia ze szkoły i negatywnego do niej stosunku” (W. Okoń)

Niepowodzenia ukryte występują, bowiem u dużej liczby uczniów, uczniów kiedy przyjmują formę bardziej ujawnioną, zaczynają pojawiać się oceny niedostateczne. Można również mówić o niepowodzeniach szkolnych w przypadku, gdy uczeń o dużych zdolnościach osiąga wyniki słabe, wystarczające zaledwie do promocji. Trzeba również zdawać sobie sprawę,” że pojęcie powodzenia i niepowodzenia w nauce szkolnej można i trzeba rozpatrywać zawsze łącznie, w nauczaniu bowiem, kiedy kończy się.

-Terapia pedagogiczna,

zwana dawniej reedukacją lub zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi, to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania. Zaburzenia te koryguje się poprzez odpowiednie oddziaływania specjalistyczne o charakterze psychologiczno - pedagogicznym, profilaktycznym i medycznym. Jest to szczególnie ważne na początku kariery szkolnej dziecka.

Brak osiągnięć w nauce, częste niepowodzenia zazwyczaj wiążą się z trudnościami w czytaniu, pisaniu, liczeniu i innych czynnościach szkolnych i odnoszą się do dzieci o:

- inteligencji przeciętnej i niższej niż przeciętna,

- z zakłóceniami funkcji wzrokowych i słuchowych,

- z zakłóceniami i opóźnieniami rozwoju ruchowego razem z zakłóceniami procesu lateralizacji,

- o zaburzonym rozwoju procesów emocjonalno – motywacyjnych,

- z zaburzeniami mowy,

- z zaburzeniami zdolności matematycznych,

- z zaburzeniami dynamiki procesów nerwowych.

Trudnościom szkolnym często towarzyszą także trudności wychowawcze, zaburzenia aktywności, zaburzenia emocjonalne, zaburzenia relacji społecznych.

Terapia pedagogiczna stwarza dzieciom z zakłóceniami rozwojowymi możliwości wszechstronnego rozwoju.W celu eliminowania niepowodzeń szkolnych oraz ich ujemnych konsekwencji oddziaływuje się za pomocą środków pedagogicznych na przyczyny i przejawy trudności dzieci w uczeniu się.

Terapię pedagogiczną prowadzi się w formie indywidualnej i grupowej (liczba uczestników zajęć wynosi od 2 do 5 uczniów), by spowodować określone, pozytywne zmiany w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno - motywacyjnej oraz wiedzy i umiejętnościach dziecka. W szkole terapia pedagogiczna odbywa się zazwyczaj w postaci zajęć korekcyjno - kompensacyjnych i wyrównawczych.

Celem terapii pedagogicznej jest:

- Stymulowanie i usprawnianie rozwoju funkcji psychomotorycznych

- Wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach uczniów

- Eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji - dzieci wymagają wyrównywania braków w sferze psychicznej w skutek doświadczania negatywnych ocen i kar, a więc zainteresowanie ich tym co jest dla nich atrakcyjne i możliwe do osiągnięcia oraz dostrzeganie uzdolnień, sukcesów i pozytywnych cech.

Zajęcia prowadzą nauczyciele posiadający przygotowanie w zakresie terapii pedagogicznej.

Podobne prace

Do góry