Ocena brak

Niemcy po II wojnie światowej

Autor /Kordian Dodano /21.10.2011

Zgodnie z postanowieniami konferencji w Jałcie i Poczdamie terytorium Niemiec po wojnie zostało ograniczone w porównaniu z granicami z września 1939 r. (odłączono Czechy, Austrię, Alzację i Lotaryngię, Pomorze, Śląsk, Warmę i Mazury) Utworzono cztery strefy okupacyjne, Berlin podzielono na cztery sektory , podobnie jak Austrię.Podział Niemiec nie miał mieć stałego charakteru. Międzysojusznicza Komisja Kontroli w Berlinie miała nadzorować przeprowadzenie demilitaryzacji, denazyfikacji, dekartelizacji i demokratyzacji powojennych Niemiec.

W Londynie, 8 sierpnia 1945 roku, powołano do życia Międzynarodowy Trybunał Wojskowy, który miał sądzić winnych popełnienia zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko pokojowi i ludzkości. Proces ten trwał od 20 XI 1945 r. do 1 X 1946 r. w Norymberdze. Spośród 22 oskarżonych, 12 skazano na karę śmierci, 7 na kary wieloletniego więzienia, a 3 uniewinniono. W latach 1946-1949 prowadzone były też liczne procesy przed trybunałami w poszczególnych strefach okupacyjnych. Obok trybunałów karnych działały w Niemczech trybunały denazyfikacyjne, których zadaniem było określanie stopnia odpowiedzialności obywateli III Rzeszy za zbrodnie hitleryzmu.

Sytuację Niemców w zachodnich strefach okupacyjnych można zobrazować następująco: Amerykanie i Brytyjczycy dążyli do utworzenia federacyjnego państwa niemieckiego, mającego silne podstawy gospodarcze i demokratyczne. W grudniu 1946 r. między administracjami amerykańską i brytyjską w strefach niemieckich podpisano porozumienie, w styczniu 1947 r. powstała tzw. Bizonia, nastąpiło zjednoczenie gospodarcze stref amerykańskiej i brytyjskiej. Swobodnie rozwijało się życie polityczne skupione w dwóch czołowych partiach: Zjednoczeniu Chrześcijańskiej Demokracji Konrada Adenauera i Stronnictwie Socjal-Demokratycznym Kurta Schumachera. Państwa zachodnie objęły zachodnie strefy okupacyjne planem Marshalla, rozpoczęła się reforma walutowa, która objęła zachodnie sektory Berlina. ZSRR nie zgodził się na objęcie reformą strefy wschodniej, w marcu 1948 r. marszałek ZSRR, Wasilij Sokołowski, wycofał się z Rady Międzysojuszniczej. Sytuacja gospodarcza Niemiec była fatalna. Na rozliczne trudności nakładały się problemy związane z przemieszczającymi się masami 10 mln ludności niemieckiej wysiedlanej często w fatalnych warunkach

Pogarszały się stosunki międzyalianckie w Berlinie. Gdy w czerwcu 1948 r. wprowadzono w strefie zachodniej nową walutę, ZSRR wprowadził blokadę gospodarczą Berlina Zachodniego. Od 25 czerwca 1948 r. zachodnie sektory miasta zaopatrywane były wyłącznie drogą powietrzną. W maju 1949, w odpowiedzi na blokadę Berlina Francja zgodziła się na przyłączenie swojej strefy do Bizonii - powstała Trizonia.

Dnia 1 lipca 1948 r. gubernatorzy trzech stref zachodnich przedłożyli tzw. Dokumenty Frankfurckie, upoważniające do zwołania Zgromadzenia Konstytucyjnego Niemiec. W dwa miesiące później (1 IX 1948 r.) w Bonn odbyło się pierwsze posiedzenie Rady Parlamentarnej, która 8 V 1949 r. uchwaliła ustawę zasadniczą Republiki Federalnej Niemiec. Stolicą państwa został Bonn, pierwszym prezydentem Theodor Heuss, a kanclerzem Konrad Adenauer.

W strefie radzieckiej zalążkowy parlament - Kongres Ludowy - powołano w maju 1949 r. 7 października 1949 r. Niemiecka Rada Ludowa ogłosiła powstanie Niemieckiej Republiki Demokratychnej. Pierwszym prezydentem został Wilhelm Pieck, a premierem Otto Grotewohl.

W dniu 16 i 17 VI 1953 r. doszło w Berlinie do powstania robotniczego, jako wyrazu buntu i protestu wobec pogarszającej się sytuacji gospodarczej i sowietyzacji życia społecznego i politycznego. Powstanie objęto także Magdeburg, Erfurt i Lipsk. Przeciwko powstańcom skierowano wojsko i czołgi. Zginęło 267 osób i 92 zostały rozstrzelane.

Podobne prace

Do góry