Ocena brak

Niemcy dążą do hegemonii w Europie

Autor /vvv Dodano /14.03.2011

Widzieliśmy, jak po rewolucji francuskiej  i po Napoleonie Europa odzyskała z powrotem niepewny pokój, oparty na nieco zmodernizowanych stosunkach politycznych sprzed lat pięćdziesięciu. Stal, kolej żelazna i parowce nie miały aż do połowy w. XIX żadnych politycznych następstw. Lecz ferment socjalny, spowodowany rozwojem miejskiego industrializmu, wzrastał. Francja była nadal krajem niespokojnym. Po rewolucji 1830 r. nastąpiła druga w 1848. Po czym Napoleon III, bratanek Napoleona Bonapartego, został pierwszym prezydentem, a w r. 1852 cesarzem.

Zajął się przebudową Paryża, i z malowniczego a niezdrowego miasta siedemnastowiecznego uczynił dzisiejsze przestronne miasto marmurowe w stylu  łacińskim. Podobnie przebudowywał całą Francję i uczynił z niej nowoczesne,  świetne zjawisko imperialistyczne. Napoleon III był gotów rozniecić dawną rywalizację wielkich mocarstw, która w XVII i XVIII wieku wpędziła Europę w wir bezużytecznych wojen. Car rosyjski, Mikołaj I (1825—1856) objawił również zamiary zaborcze i nastawał na granice tureckie, mając oczy zwrócone na Konstantynopol.

W drugiej połowie stulecia Europa weszła w nowy okres wojen. Były to głównie wojny prowadzone o „równowagę sił” i o hegemonię. Anglia, Francja i Sardynia pomagały Turcji przeciw Rosji w wojnie krymskiej; Prusy (z Włochami jako sojusznikiem) i Austria walczyły o stanowisko przodujące w  świecie niemieckim, Francja uwalniała Włochy północne spod jarzma Austrii, za cenę Sabaudii, a Italia zmieniała się powoli w jednolite królestwo. Napoleon III był na tyle nieostrożny,  że wdał się w awanturę meksykańską podczas amerykańskiej wojny domowej; osadził na tronie meksykańskim cesarza Maksymiliana i pozostawił go swemu losowi — Meksykańczycy go zabili — skoro tylko zwycięski rząd federalny pokazał zęby. W 1870 wybuchła długo zapowiadana walka Francji i Prus o hegemonię w Europie.

Prusy od dawna się do niej przygotowywały, a Francję toczyła korupcja finansowa. Jej klęska była piorunująca i dramatyczna. Niemcy wtargnęli do Francji w sierpniu, jedna wielka armia francuska pod wodzą cesarza kapitulowała pod Sedanem we września, druga w październiku poddała się w Metzu, a w styczniu 1871 r. Paryż, po krótkim oblężeniu i bombardowaniu, dostał się w ręce niemieckie. Pokój podpisany w Frankfurcie oddawał Niemcom Alzację i Lotaryngię. Niemcy, wyjąwszy Austrię, zjednoczyły się w cesarstwo i król pruski,  jako cesarz niemiecki, zabłysnął na mlecznej drodze europejskich cezarów.

Przez następne czterdzieści trzy lata Niemcy stały się głównym mocarstwem na kontynencie. Była jeszcze wojna rosyjsko-turecka w 1877—8, po czym, pomijając pewne poprawki .na Bałkanach, granice europejskie pozostały przez lat trzydzieści niezmienione i dokuczliwe.

Podobne prace

Do góry