Ocena brak

Niedźwiedzie polarne

Autor /Epik Dodano /31.01.2012

Niedźwiedź polarny współzawodni­czący z niedźwiedziem brunatnym o tytuł największego lądowego drapieżnika Jest królem arktycznych pływających płyt lodowych. W wodzie czuje się niemal równie dobrze jak ssaki morskie.
Niedźwiedź polarny i niedźwiedź brunatny mają wspólnego przodka. Te dwa gatunki są ze sobą tak blisko spokrewnione, że ich krzyżówki wyhodowane w warunkach sztucznych są płodne. Jest to wielką rzadkością wśród zwie­rząt. Niedźwiedź polarny wykształcił wiele przysto­sowań, które pozwalają mu żyć w jednym z najzim­niejszych i najbardziej niegościnnych środowisk na Ziemi - w rejonie Morza Arktycznego do połu-' dniowej granicy lodów pływających.
Najbardziej charakterystyczną cechą wyglądu niedźwiedzia polarnego, zwanego niedźwiedziem białym, jest jego kremowobiałe lub żółtobiałe futro, które doskonale wtapia się w otoczenie. Wodo­odporna sierść jest zbudowana z pustych w środ­ku i gęsto porastających skórę włosów, co zapewnia doskonałą izolację cieplną w siarczyście mroźnym powietrzu i lodowatej wodzie. Gruba warstwa tkan­ki tłuszczowej pod skórą dodatkowo zabezpiecza przed zimnem i jest szczególnie przydatna wtedy, gdy niedźwiedź pływa.
Opuszki łap niedźwiedzia polarnego są pokryte włosem, co zapobiega ślizganiu się po lodzie. Mocne, krótkie i ostre pazury są przydatne, gdy drapieżnik musi utrzymać szamocącą się zdobycz. Ogromne łapy - o średnicy do 30 centymetrów - mają palce częściowo spięte błoną pławną i podczas pływania pełnią funkcję płetw; kończyny tylne działają jak stery.

Zwyczaje
Niedźwiedź polarny jest z natury samotnikiem i porusza się po dużym terytorium. W ciągu roku może włóczyć się po skutym lodem morzu na ob­szarze przekraczającym 51000 km2. W ciągu dnia niedźwiedź polarny może przebyć nawet 40 km. Mimo to większość osobników należy do popula­cji osiadłych, które żyją w określonym rejonie geo­graficznym. Ich ulubionym środowiskiem jest roz­legły obszar na granicy pokrywy lodowej i nie zamarzniętego morza. To tutaj stały lód pęka i odłamują się od niego duże fragmenty, które tworzą pływającą po morzu krę. W zimie, gdy powierzch­nia pokrywającego ocean lodu zwiększa się, niedź­wiedzie przemieszczają się na południe, a w lecie powracają na północ. Często, aby przedostać się z jednej płyty lodowej na drugą, muszą płynąć wiele godzin. Płynąc bez przerwy ze średnią pręd­kością 10 km na godzinę, niedźwiedź polarny może pokonać za jednym razem dystans 100 km!
Po lodzie niedźwiedzie białe poruszają się wolno - około 4 km na godzinę - i dosyć nieporadnie, jednak w razie konieczności mogą zerwać się do biegu i osiągnąć prędkość 40 krh/godz. Na lądzie szybciej męczą się i chociaż duże łapy pozwalają im poruszać się w głębokim śniegu, lepiej czują się na odsłoniętym lodzie lub ziemi. Potrafią wspi­nać się na strome ściany lodu i widywano je, jak ześlizgują się na brzuchu ze stromych zboczy, wy­korzystując przy tym przednie łapy jako hamulce.

Podobne prace

Do góry