Ocena brak

Nicolai Hartmann (1882 - 1950)

Autor /Stiv Dodano /15.07.2011

 Urodził się w Rydze, kształcił w Petersburgu, a następnie w Marburgu, gdzie w 1907 roku doktoryzował się u H. Cohena i P. Natorpa. W czasie I wojny światowej służył w wojsku. W 1920 roku został profesorem, obejmując później katedrę po Natorpie w Marburgu. W 1925 roku podjął pracę uniwersytecką w Kolonii, współpracując z Maxem Schelerem. W 1931 roku przeniósł się do Berlina i przejął katedrę po E. Troeltschu. W czasie rządów socjalistów narodowych był odsunięty od nauczania. W 1945 roku zaczął pracę na Uniwersytecie w Getyndze, gdzie pozostał do końca życia.    

Był postacią „ponadczasową”, co przejawiało się w jego zamiłowaniach, stylu życia, a nawet sposobie ubierania się. Nie lubił urządzeń technicznych, zwłaszcza samochodów, telefonów i maszyn do pisania. Najchętniej jeździł rowerem. Nie ulegał modom, nastrojom, prądom filozoficznym.     

W  sformułowanej przez siebie filozofii Hartmann chciał przedstawić wiedzę o świecie, o tym, jaki ów świat jest naprawdę. Uważał, że filozofia powinna zajmować się problemami, a mniej konstruować systemy.  W postępowaniu badawczym filozof powinien:  

1) wiernie opisać zjawiska określonej rzeczywistości - jest wtedy fenomenologiem; 

2) wydobyć naturalne aporie (trudności pozornie nierozwiązywalne) – jest wówczas aporetykiem;   

3) przejść do rozwiązywania aporii – na tym etapie staje się teoretykiem; teorię definiował Hartmann jako „patrzenie”, „oglądanie”, czyli ogarnianie wzrokiem tego, co wypatrzone we wszechstronnym przejęciu się wielością różnorodnych aspektów przedmiotu. 

Podobne prace

Do góry