Ocena brak

Niccolo Paganini

Autor /Burchard Dodano /10.04.2013

Skrzypkowie europejscy odnosili w XIX wieku nie mniejsze triumfy ni przedtem. W grze i kompozycjach Paganiniego romantyczne wirtuozostwo osiagneło swoje apogeum. Najznakomitszy skrzypek wirtuoz wszystkich czasów, Niccołó Paganini (1782—1840), był też wybitnym kompozytorem; komponował niemal wyłacznie na swój instrument. Ojciec jego,drobny kupiec genuenski, wprowadził go bardzo wczesnie w gre na skrzypcach. Nastepnyminauczycielami Paganiniego byli Francesco Gnecco, Giacomo Costa, zas w Pannie—Alessandro Roiła.

Bardzo wczesny debiut małego wirtuoza i kompozytora (Paganini grałswoje Wariacje na temat „Carmagnoli" majac 9 lat) dał poczatek jego zawrotnej karierzewirtuozowskiej. Od pierwszych swoich wystepów we Włoszech swiecił triumfy i budziłzdumienie nie tylko zreszta swoja gra, ale i ekscentrycznym wygladem. Legendy krayły oPaganinim, niekiedy przez niego rozwijane i podsycane. W r. 1828 wyjechał z kraju na podbójEuropy, wystapił w Wiedniu, Pradze, Berlinie i wielu miastach niemieckich, gdzie fama ojego geniuszu doprowadzała do prawdziwych psychoz zbiorowych.

Grał też w Belgii, Francji iAnglii, a w maju 1829 przybył do Warszawy, gdzie zmierzył sie z najsławniejszym polskimskrzypkiem owych czasów, Karolem Lipinskim, który zreszta ju przed 12 latywspółzawodniczył z Paganinim w turnieju w Piacenzy. Glosy prasy warszawskiej byłypodzielone, ale w koncu zwycieył Paganini. Chory na przewlekła gruzlice, a nadto —zaraony luetycznie, osiadł w Nicei, gdzie zmarł, zostawiajac milionowy majatek synowiAchillesowi, który wszake nie odziedziczył po ojcu fenomenalnych zdolnosci.

Niccoló Paganini był skapcem wprost legendarnym: nie majac do nikogo zaufania, sam zajmował siedochodami z koncertów, potrafił nawet przed koncertem siedziec przy kasie. Odmawiał sobiewszystkiego, zadowalajac sie niekiedy jedyna w ciagu dnia filianka czekolady. Podziwianaprzez współczesnych technika Pagani-niego uchodziła za cos wrecz nadprzyrodzonego, azdaniem wielu — za dzieło szatana.

Gra na jednej tylko strunie G, trudne chwyty podwójne,serie staccat i flaoletów, kaprysnie, a bardzo muzycznie sensownie zmieniajace sie rodzajesmyczkowania, pizzicata lewa reka kombinowane z gra smyczkiem, brawurowe pasaeprzechodzace przez wszystkie rejestry instrumentu, niekiedy ułatwiajace gre scordatury(przestraja-nia strun), efekty gitarowe (na tym instrumencie te był wirtuozem) — wszystko totworzyło w sumie efekt wprost oszałamiajacy. Nikogo nie wtajemniczał w arkana swojejsztuki (miał tylko dwu uczniów).

O wielkim kunszcie włoskiego wirtuoza dają pojecie jego kompozycje, zwłaszcza 24 Capricci per Yiolino Solo op. l, które po dzien dzisiejszy stanowiarepertuar techniczny wszystkich skrzypków. Kaprysy te były wielokrotnie opracowywaneprzez innych kompozytorów lub te ich tematy stawały sie tematami utworów. Z szesciu koncertów skrzypcowych Paganiniego popularnoscia ciesza sie dwa: D-dur i h-moll (zesławna Campanella). Paganini napisał te szereg wariacji (m. in. słynny Karnawał wenecki).

Podobne prace

Do góry