Ocena brak

NEGACJA

Autor /aleKac Dodano /09.11.2012

 

NEGACJA (łc. = zaprzeczenie) gr. apóphasis; ang. negation, denial (2, 3); fr. negation; nm. Yerneinung, Negation, Negierung

  1. log. Wyrażenie złożone z jakiegoś zda­nia i symbolu ~ z -> rachunku zdań, o po­staci ~p, gdzie p jest symbolem zmiennym reprezentującym dowolne zdanie (w in­nych notacjach: p', p, —p, Np); czyt.: niepra­wda, że p. Negacja jest zdaniem prawdziwym wtedy i tylko wtedy, gdy jego skład­nik p jest zdaniem fałszywym. Symbol ne­gacji jest —>funktorem ekstensjonalnym, co znaczy, że wartość logiczna (tj. prawdziwość lub fałszywość) całej negacji za­leży wyłącznie od wartości logicznej zda­nia negowanego.

  2. metaf. Zaprzeczenie bytu, orzekanie o czymś niebytu. Negacja sprowadza się do -^ afirmacji (1), gdyż negację bytu można pojąć jedynie po jego afirmacji i w związku z tą afirmacją.

  3. t. pozn. W sądzeniu — akt zaprzecze­nia relacji pomiędzy dwoma pojęciami. Rozróżnia się m. in. negację różnicującą i negację przekreślającą (W. Stróżewski).

A) Negacja różnicująca — sto­sunek różności zachodzący między zakre­sami nazw, zarówno w przypadku przeciwieństwa, jak i sprzeczności. Oprócz fun-ktora zdaniotwórczego typu nie-p (trakto­wanego ekstensjonalnie) W. Stróżewski wy­mienia funktor nazwotwórczy typu nie-A (traktowany ekstensjonalnie): coś, co nie jest A (a więc nie-A), bądź wyczerpuje za­kres przedmiotów różnych od A (stosunek sprzeczności), bądź go nie wyczerpuje (sto­sunek przeciwieństwa).

B) Negacja przekreślająca (do­tycząca przedmiotów intencjonalnych) — odrzucenie (przekreślenie) za pomocą sło­wa „nie" wyznaczonej intencjonalnie pe­wnej możliwości stanu rzeczy, prowadzą­ce w bezpośrednim rezultacie do relatyw­nego ^nic(l).

Podobne prace

Do góry