Ocena brak

Nefropatia cukrzycowa

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Pierwsza i jednocześnie najłatwiej dająca się zaobserwować zmiana dotycząca nerek to zwiększenie ich wymiarów. Dochodzi do tego w wyniku powiększenia każdego kłębuszka z osobna na skutek zwiększonego przepływu krwi przez ten narząd. Przyczyną tych zmian jest utrzymująca się hiperglikemia, która bezpośrednio zwiększa przepływ krwi i przesączanie kłębuszkowe (glomerular filtration rate, GFR). Identyczne zjawisko zaobserwowano w przebiegu cukrzycy u zwierząt doświadczalnych. Wykazano również, że wystarczy sztucznie wywołana hiperglikemia ciągłym dożylnym podawaniem glukozy, aby znacząco zwiększyć przesączanie kłębuszkowe. Opisana patologia jest początkowo łatwo odwracalna w wyniku normalizacji glikemii, natomiast gdy terapia jest nieskuteczna, zmiany postępują i po pewnym czasie przechodzą w następną fazę.

W pierwszym etapie powiększenie poszczególnych kłębuszków nerkowych jest konsekwencją wzmożenia aktywności błony podstawnej kłębuszków i zwiększeniem powierzchni filtracyjnej, podczas gdy późniejsze powiększenie może być spowodowane ekspansją mezangium. Ekspansja mezangium jest już zjawiskiem groźnym. Podstawową i jednocześnie od dawna poznaną zmianą morfologiczną w kłębuszkach nerkowych u chorych na cukrzycę jest pogrubienie błony podstawnej naczyń krwionośnych. Pogrubienie to pojawia się już w pierwszych latach trwania cukrzycy, a po kilkunastu latach można je zaobserwować prawie u wszystkich chorych.

Rozrost mezangium to druga charakterystyczna zmiana morfologiczna opisywana w przebiegu cukrzycy. Ekspansja mezangium to przede wszystkim nagromadzenie macierzy, a dopiero na drugim miejscu rozrost komórek.

Uszkodzenia o charakterze guzków gromadzących PAS-dodatnią substancję w mezangium jest zjawiskiem patognomonicznym dla cukrzycy i po raz pierwszy zostało opisane przez Kimmelstiela i Wilsona w latach trzydziestych. Złogi szkliste są często obserwowane w cukrzycy, lecz równie często występują w innych chorobach nerek. Znajdują się one wewnątrz torebki Bowmana, pomiędzy komórkami śródbłonka i błoną podstawną a włośnicz-kami doprowadzającymi i odprowadzającymi krew z kłębuszka nerkowego.

Stwardnienie kłębuszków nerkowych i ich zamykanie (okluzja) - do czego dochodzi w wyniku nieprzerwanej ekspansji mezangium oraz pojawiającego się niedokrwienia (ischaemia) - spowodowane wtórnie do zablokowania naczyń doprowadzających, jest cechą charakterystyczną dla zmniejszającego się stopniowo przesączania kłębuszkowego i narastania niewydolności nerek.

 

Podobne prace

Do góry