Ocena brak

NAZWISKO

Autor /Enoch Dodano /04.04.2012

Jako dodatkowy a. równorzędny lub główny sposób identyfikacji pojawia się zapewne później od imienia (zob.). W Biblii dwuczłonowe nazwy osób zjawiają się rzadko, tylko wtedy, gdy osoba ta ma bardzo popularne imię, np. Maria Magdalena, Juda Machabeusz, Judasz Iszkariot.

Koncepcja nazwiska stałego i dziedzicznego pojawia się W Europie zach. w X-XIV w., w Polsce zaczyna rozwijać się b. powoli od XV w., najpierw wśród szlachty, potem u mieszczan, znacznie później u chłopów i Żydów.

Idea uczynienia z nazwiska prawnego sposobu identyfikacji pojawiła się w Polsce w 2. poł. XVIII w., jednak pierwsza Rzplita nie wprowadziła przepisów o obowiązku posiadania nazwiska, uczynili to dopiero zaborcy i władze Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego, w latach 1787-1821 w postaci szeroko zakrojonej, jednorazowej akcji nadania nazwisk i założenia rejestrów zapobiegających samowolnym zmianom.

Kodyfikację szczegółowych przepisów ukończono w zaborze pruskim w 1875, byłym zaborze ros. w 1926, w byłym zaborze austriackim okólnikiem z 1928.

Ze względu na pochodzenie nazwiska dzieli się zwykle na przezwiskowe, od zawodu, zajęcia, cech zewn., cech charakteru itd., jak Stelmach, Bednarz, Smith, Muller, Fourrier; Chudzik, Czarny, Łasy, Stout, Bonhomme; odojeowskie (patronimiczrie), jak Tomasik, Pawlak, Ignatowicz, Jackson, Petersen, Macdonald, 0'Hara, Matisse; oraz odmiejscowe, jak Leszczyński, Ujejski, Kępiński, Lincoln, Garfield, Moliere.

Czymże jest nazwa? (To, co zowiem różą, pod inną nazwą równie by pachniało) ang. what's in a name?y czymże jest nazwisko? wrogie rodowi Kapuletów nazwisko rodu Montagu a. Monteki(o), z tragedii Romeo i Julia, 2,2, Szekspira.

Na murach (ścianach) wypisane są zawsze nazwiska (imiona) głupców, łac. nomiha stultorum semper parietibus haerent. Nominasunt odiosa łac., 'nazwiska są niepożądane', nie należy ich w pewnych okolicznościach publicznie wymieniać.

Podobne prace

Do góry