Ocena brak

NAZWA

Autor /aleKac Dodano /09.11.2012

 

NAZWA gr. ónoma; łc. nomen; ang. name; fr. nom; nm. Name, Eigenname

1. log. Wyrażenie, które się nadaje do roli podmiotu lub orzecznika w zdaniu o postaci A jest B.

2. log. Wyrażenie, które się nadaje do roli podmiotu zdania (nie zaś do roli orze­cznika).

Określenie drugie (2), które jest węższe, stosuje się do języka -> rachunku kwantyfikatorów, natomiast określenie pierwsze (2) dotyczy tradycyjnego ^ rachunku nazw i występuje w ogólnych rozważaniach semiotycznych. Na gruncie filozofii języka zwanej —> reizmem (2) pojęcie nazwy ulega dodatkowemu ograruczeniu przez nałoże­nie warunku, ażeby nazwy odnosiły się wy­łącznie do osób lub rzeczy, nie zaś do cech, relacji, zbiorów, liczb itp. przedmiotów abstrakcyjnych.

Nazwy można dzielić:

A) ze względu na liczbę —> desygnatów, tj. przedmiotów, względem których dana nazwa pdni funkcję semantyczną -> ozna­
czania (1), na:

  1. ogólne (np. zwierzę, liczba parzysta),

  2. jednostkowe (np.Bucefał, liczba7),

  3. puste (np. Pegaz, liczba większa od siebie samej);

B) ze względu na funkcję w zdaniu — na­zwy w znaczeniu pierwszym (1) dzieli się na:

  1. indywiduowe, tj. nadające się tylko na podmiot (takimi są imiona włas­ne), oraz

  2. generalne, tj. nadające się na orze­cznik (takimi są wszystkie rzeczowniki pospolite);

C) ze względu na strukturę desygnatów rozróżnia się nazwy:

  1. z b i o r o w e, tj. te, które mają desyg-naty będące jakimś -^ zbiorem (2) (w sen­sie kolektywnym), np. bukiet, tłum,

  2. niezbiorowe.

-> Denotacja (1), -^ konotacja.

Podobne prace

Do góry