Ocena brak

Nawrót niepokojów w Rzymie

Autor /Oktawia Dodano /19.04.2013

Niechęć do przybyszów zza Alp i walki stronnictw w Rzymie zaznaczyły się w losach kolejnych papieży.Gdy umarł Jan XII, Rzymianie wybrali Benedykta V (964-966), lecz Otton I w kolejnej wyprawie doItalii narzucił Leona VIII, a Benedykta V wysłał do Hamburga na wygnanie.

Po śmierci Leona VIII, zastosowano się do zarządzenia cesarskiego i w porozumieniu z Ottonem wybranopapieżem biskupa z Narni, Jana XIII (965-972). Część szlachty rzymskiej pragnąc samodzielnościpolitycznej, zbuntowała się pod wodzą Krescencjusza, potomka Teodory Młodszej, przeciw papieżowi icesarskiej zwierzchności. Trzecia z kolei wyprawa Ottona I do Italii (966) uspokoiła Rzym. Cesarz podporządkowałsobie Kapuę i Benewent, przekazał Państwu Kościelnemu ziemie egzarchatu Rawenny, aJan XIII ukoronował (967) na cesarza jego syna, Ottona II, którego małżeństwo z księżniczką bizantyńskąTeofanu i jej koronacja na cesarzową (972) oznaczało pogodzenie się Konstantynopola z utratą swychposiadłości w Italii.

Krescencjusze zagarnęli władzę w Rzymie po śmierci Ottona I (7.05.973). Usunęli Benedykta VI (972-974), który zginął uduszony w więzieniu, a narzucili jako papieża biorącego udział w spisku diakonaFrancone, Bonifacego VII. Stronnictwo cesarskie opanowało sytuację, antypapież uciekł do Konstantynopolaz zagarniętym skarbem Państwa Kościelnego, papieżem wybrano Benedykta VII (974-983). Nowy papież zdołał zachować spokój w Rzymie i podjąć reformę życia zakonnego przy współudziale opata Majola z Cluny. Śmierć papieża i cesarza Ottona II w tym samym roku 983 wyzwoliła niepokoje w Rzymie.Dobrze zapowiadał się pontyfikat Jana XIV (983-984), który przed wyborem był cesarskim kanclerzemi biskupem Pawii, ale opozycja przywołała antypapieża Bonifacego VII, on zaś wtrącił papieża dowięzienia i pozbył się go przez zagłodzenie. Sam utrzymał się przy władzy do śmierci (985).

Regencja cesarzowej matki, Teofanu, a od 991 roku babki, Adelajdy, w imieniu małoletniego Ottona IIIsprzyjała opanowaniu władzy w Rzymie przez synów Krescencjusza I, Jana i Krescencjusza II. Pierwszyz nich zagarnął tytuł patrycjusza, drugi bez żadnego oficjalnego tytułu kościelnego rządził miastem zapapieża Jana XV (985-996). Nie obeszło się bez konfliktów między nimi, papież więc wezwał do Rzymuna koronację Ottona III, ogłoszonego w 994 roku pełnoletnim, zmarł jednak przed jego przybyciem.

Rzymianie, stosując się do dawnych zarządzeń cesarskich, zwrócili się do Ottona III przed wyborem nowegopapieża, a on polecił im swego krewnego Niemca, Brunona, który jako papież przyjął imię GrzegorzaV (996-9&9). Po koronacji cesarskiej (21.05.996), Otton III odprawił sądy nad Krescencjuszem II ijego stronnikami, orzekł karę wygnania, lecz papież uzyskał dla nich ułaskawienie. Łagodność nie wyszłapapieżowi na korzyść. Krescencjusz II, przy pomocy bizantyjskiej, ponownie dorwał się do władzy, wypędził Grzegorza V i przeprowadził wybór Greka z pochodzenia, biskupa z Piacenzy, Jana Filagatosa.

Antypapież Jan XVI (996-997) poniósł karę, gdy Otton III powtórnie przybył do Rzymu. Buntownikówsurowo ukarano, Krescencjusz został ścięty, Jan XVI okaleczony i zamknięty w klasztorze do końca życia.Powrócił do władzy papież Grzegorz V, ale tylko na kilka miesięcy, wkrótce zmarł (18.02.999).

Do góry