Ocena brak

Nawrócenie jako początek chrześcijańskiego życia

Autor /Franek Dodano /24.04.2011

Credo- wierzę- odpowiedzialna osobowa odpowiedź przyjmującego chrzest sprawia, że to wyznanie wiary wypowiadane wspólnie podczas ceremonii rozpoczyna się również credo – 1 os. l. poj.

To nawrócenie, odwrócenie nie jest w hebrajskim odczuciu językowym tylko wewnętrznym zwrotem, przemianą sposobu myślenia jak wyraża to słowo greckie. Szub - odpowiednie słowa hebr. Oddaje raczej w sposób pierwotny i rzeczywisty zwrot ciała, zawrócenie z drogi w dosłownym znaczeniu tego słowa.

Nawrócenie , pokuta, zawrócenie jest to wewnętrzny zwrot, który manifestuje się zewnętrznym ruchem. Staje się po trochu “sakramentalnym” terminem. Podczas takiego nawrócenia Bóg sam przejmuje inicjatywę i czyni to, co zasadnicze czyli wzywa nas i otwiera wolną przestrzeń, w której sami działamy i zwracamy się ku Niemu.

Wyświadczanie dobra, udzielenie przebaczenia, jakie otrzymujemy od Boga skierowane jest na zjednoczenie, które może być opisane odpowiednio tylko słowami wewnętrznej człowieczej łączności. Skierowane jest na wspólnotę zaufania, przywiązania, pewności, że jest się przyjętym przez drugiego na rodzaj partnerstwa między Nieskończonym a nami.

Podkreślenie tego jest tu szczególnie ważne, ponieważ do sakramentu chrztu, stawania się chrześcijaninem, nawrócenia jako początku chrześcijańskiego życia należy także moment wolności, wolnego przyzwolenia na to, o co troszczy się Bóg. W owej głębokiej treści znajdujemy przypowieści o „Synu marnotrawnym” –miłosiernym Ojcu: Powiedział też: «Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: "Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada". Podzielił więc majątek między nich.  Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swój majątek, żyjąc rozrzutnie. A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola żeby pasł świnie.  

Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał.  Wtedy zastanowił się i rzekł: Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mię choćby jednym z najemników. Wybrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. 

A syn rzekł do niego: "Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem". Lecz ojciec rzekł do swoich sług: "Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i bawić się, ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się". I zaczęli się bawić. Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć.

Ten mu rzekł: "Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego". Na to rozgniewał się i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: "Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu; ale mnie nie dałeś nigdy koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę". 

Lecz on mu odpowiedział: "Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy. A trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył, zaginął, a odnalazł się"». (Łk.15,11-32). Ojciec daje najmłodszemu całkowicie wolną rękę i wreszcie dobroć ojca umożliwia synowi powrót do domu. Nawrócenie (odwrócenie, pokuta) jest fundamentalną odpowiedzią na Ewangelię. Jest konstytutywne na początku wiary w Jezusa jako Pomazańca Bożego, stąd też podstawowe dla chrztu- sakramentu wiary.

Podobne prace

Do góry