Ocena brak

Nauki biblijne (1914 - 1978)

Autor /LolekBB Dodano /01.05.2013

Historia religii, uprawiana szeroko w XX wieku, przez problem genezy chrześcijaństwa przynaglała dobiblijnych badań Starego i Nowego Testamentu i przyspieszała rozwój archeologii biblijnej. Wymagałyich nadto stale żywe kontrowersje z niektórymi wynikami protestanckich studiów nad Pismem świętym, atakże głębsze zrozumienie katolickich teologów, że rozwój ich nauki musi się dokonywać przez bliższyniż dotąd kontakt ze źródłem chrześcijańskiego Objawienia: Pismem Świętym i Tradycją.

Ze względu na zagrożenia dla biblistyki przez nadmierny krytycyzm uczonych protestanckich, StolicaApostolska wypowiadała się ostrzegawczo i stymulujące. W encyklice Spiritus Paraclitus (1920), z okazji1500. rocznicy śmierci św. Hieronima, Benedykt XV przedstawił naukę Kościoła o nadprzyrodzonymcharakterze Biblii, o jej natchnieniu i nieomylności. Wiernych zachęcał do czytania Pisma świętego i pochwaliłistniejące we Włoszech Stowarzyszenie św. Hieronima, którego celem było rozpowszechnianiePisma Świętego.

Za nadmiernie ostrożne, a przez to hamujące rozwój katolickiej biblistyki, przyjmowano pewne orzeczeniaKomisji Biblijnej. Na ogół przyjmuje się, że w okresie modernizmu nastąpiło zahamowanie studiumbiblijnego i dopiero encyklika Piusa XII Divino afflante Spiritu otwarła mu szeroką drogę. Niemniejmożna powiedzieć, że Szkoła Biblijna w Jerozolimie przygotowała szereg wybitnych biblistów, jak P.Benoit, który po soborze przedstawił jej wkład w egzegezę. Za przykładem Lagrange’a uczeni ze szkołypostępowej (école large), jak A. Durand, F. Prat i F. Hummelauer, prowadzili badania nad rodzajamiliterackimi, a ich osiągnięcia znalazły aprobatę w nauczaniu Piusa XII.

Krytyczne badania biblijne prowadzono zarówno we Francji, jak w Niemczech i Belgii. Egzegeta L. Cerfauxzaczął stosować (ok. 1930) metodę Formgeschichte w badaniach nad Nowym Testamentem, pousunięciu z niej elementów budzących zastrzeżenia. O jego Théologie de l’Eglise suwant saint Paul(1942) mówiono, że stała się kamieniem milowym w historii egzegezy katolickiej.

Encyklika Piusa XII Divino afflante Spiritu (1943) nabrała wyjątkowego znaczenia dla nauk biblijnych.W części historycznej przedstawiła dotychczasowy ich rozwój. W części doktrynalnej zaznaczyła potrzebęposługiwania się tekstem pierwotnym Pisma świętego (stąd konieczna znajomość języków biblijnych),następnie za główne zadanie egzegetów (pierwsze i usilne staranie) uznała jasne poznanie i określeniesensu wyrazowego słów biblijnych za pomocą reguł hermeneutycznych oraz głębsze poznanie właściwościautorów natchnionych i określenie rodzaju literackiego ksiąg biblijnych. Pozostawiała biblistom swobodęw podejmowaniu prób wyjaśnienia nierozwiązanych dotąd zagadnień, czym przekreślała podziałegzegezy katolickiej na szkołę postępową (école large) i szkołę konserwatywną. Komisja Biblijnaudzieliła (1948) wyjaśnień co do kontrowersyjnych dotąd interpretacji pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju.

Posługiwanie się metodą historyczno-krytyczną przyczyniło się do powstania znakomitych komentarzy.Po ukazaniu się (1940) dzieła M. Meinertza Theologie des Neuen Testaments rozwinęła się teologia biblijna.Umożliwiła ona ustosunkowanie się do rewolucyjnego wstrząsu, wywołanego demitologizacją Biblii przez ewangelickiego uczonego, Rudolfa Bultmanna, i jego szkołę. Kładziono odtąd większy naciskna ściśle religijny charakter posłannictwa biblijnego.

Problemy Starego Testamentu zostały przez historyków wprowadzone na płaszczyznę dyskusji o tożsamościkultury europejskiej. Archeologia biblijna jako dział archeologii antycznego Wschodu dzięki corazliczniejszym wykopaliskom i odkryciom dawała obszerniejsze poznanie realiów biblijnych od czasupatriarchów do I wieku po Chrystusie, a także w ich świetle głębsze wyjaśnienie przekazów biblijnych.Odkrycia w Qumran (od 1947), dostarczając nie znanych dotąd manuskryptów biblijnych, oddały biblistyceprzysługę, której zakresu i wagi stale jeszcze nie można określić, gdyż ich odczytywanie i badanienadal trwa.

Po encyklice Divio afflante rozkwitły tłumaczenia Pisma Świętego, z których największej wagi nabrałatłumaczona z języków oryginalnych Biblia Jerozolimska, stając się wzorem wydań Biblii w wielu krajach.W Polsce wydane wcześniej zbiorowe tłumaczenie Pisma świętego (Poznań 1926-1932), zwaneBiblią poznańską, oraz tłumaczenie jezuitów S. Stysia i J. Rostworowskiego (Kraków 1935), zwane Bibliąkrakowską, były adaptacją dawnego tłumaczenia J. Wujka, tym bardziej więc odczuwano potrzebęnowego przekładu z języków oryginalnych, czym w latach pięćdziesiątych zajęli się benedyktyni tynieccy,zapraszając do współudziału innych biblistów polskich. Zanim ten przekład ukończono (1965), ks.Seweryn J. Kowalski przygotował tłumaczenie z języka greckiego: Pismo Święte Nowego Testamentu,wydane w 1957 roku, po jego śmierci.

Podobne prace

Do góry