Ocena brak

Nauka prawa okresu republiki

Autor /Donat Dodano /17.11.2011

Pierwotnie znajomość prawa i jego interpretacja należała do kapłanów (pontifices). Pod tym względem monopol aż do III w p.n.e. Tylko oni posiadali znajomość słownych formuł prawnych oraz posiadali znajomość kalendarza sądowego (dies fasti). Wiedzy tej strzeżono bardzo pieczołowicie, dlatego tą fazę znajomości prawa określa się w nauce fazą jurysprudencji pontyfików lub fazą ezoteryczną (dostępną tylko dla wtajemniczonych).

Monopol ten złamał ok. 304 r p.n.e. Gneius Flavius, który ogłosił kalendarz sądowy i zbiory formuł skarg w procesie cywilnym (ius flavianum).

Następnie pierwszy plebejski pontifex maximus (najwyższy kapłan) Tiberius Coruncianus rozpoczął publiczne nauczanie prawa. Od tego czasu rozpoczęła się faza laicyzacji prawa.

Juryści udzielali porad prawnych zawsze nieodpłatnie, działalność ta dawała im szacunek i przynosiła popularność.

Cycero wymienia trzy rodzaje działalności prawników :

  1. Respondere – udzielanie porad prawnych. Pytania formułowały magistratury, sędziwie osoby prywatne – nazywano ich iuris consulti bo prosiło się ich o radę.

  2. Caverepomoc w zawieraniu aktów prawnych i układanie formuł procesowych.

  3. Agere – pomoc w procesie. Prawnicy sami występowali w procesie reprezentując interesy jednej strony.

Juryści rzymscy okresu republiki byli w epoce cesarstwa nazywani veteres (dawni). Oto najwybitniejsi :

a) Quintus Mucius Scaevola – jako pierwszy przedstawił całe prawo cywilne w 18 księgach

b) Servius Sulpicius Rufus – najsławniejszy ze względu na udzielanie responsa .

Podobne prace

Do góry