Ocena brak

Nauczanie religii (1914 - 1978)

Autor /LolekBB Dodano /01.05.2013

Kościół pragnął, by nauka religii odbywała się w szkołach publicznych: podstawowych (elementarnych,powszechnych) i średnich. W konkordatach zawsze starał się to zabezpieczyć. W niektórych krajach władzepaństwowe pozwalały jej udzielać tylko w katolickich szkołach prywatnych lub przy kościele, w takzwanych szkółkach niedzielnych. Uczyć religii w szkołach mogli świeccy nauczyciele, lecz musieli miećdo tego mandat od biskupa (misja kanoniczna).

Licznie wydawane rozprawy z teorii katechetyki, katechizmy, biblijki (historia biblijna), podręczniki donauczania religii, czasopisma katechetyczne różniły się w zależności od tego, za jakim typem katechezyautorzy się opowiadali.

Najczęstszy w okresie międzywojennym był typ katechezy racjonalnej (intelektualnej), nastawionej naprzekazanie wiedzy religijnej i jej zrozumienie. Taki charakter miał wydany przez kardynała P. GasparriegoKatechizm katolicki (Cathesimus Catholicus), trójstopniowy: dla dzieci, dla młodzieży i dla dorosłych.Był próbą stworzenia stosownie do wymagań Kościoła jednolitego sposobu nauczania wiary i zasadżycia chrześcijańskiego. Metoda monachijska, która na przełomie XIX i XX wieku wprowadziła donauczania religii zasadę poglądowości, stała się wielkim osiągnięciem metodyki i zapoczątkowała szerokiruch odnowy katechetycznej, lecz nie wpłynęła na treść katechezy, traktując nadal Pismo Święte jakoilustrację lub materiał poglądowy.

Pedagogika przeżyciowa i pedagogika szkoły pracy przypomniały starą prawdę, że dziecko przez czynnedziałanie najlepiej przyswaja sobie wartości i nauczane treści. Akceptowane (1928) na kongresie katechetycznymw Monachium, przyczyniły się do ograniczenia pamięciowego przyswajania materiału, douproszczenia języka i nadania katechezie biblijnego charakteru z elementami liturgicznymi i misyjnymi.W tym przodowały francuskie katechizmy Charles’a A. Quineta i Boyera, z których korzystał niemieckiKatholischer Katechismus (1954), zatwierdzony przez Konferencję biskupów niemieckich do powszechnegoużytku. Pismo święte ujmował nieomal jedynie jak poglądowy środek metodyczny do przedstawieniatreści katechizmowej, nie odpowiadał więc zwolennikom katechezy kerygmatycznej.

Ruch odnowy katechetycznej nie poprzestał na osiągnięciach, jakimi było stosowanie nowych metod,ale uświadomił sobie, że skuteczność katechetycznego nauczania zależy przede wszystkim od treści.Niemiecki pastoralista, Franz Arnold, przypomniał dawną myśl profesora Johanma B. Hirschera, że niemetoda ma determinować treść przepowiadania wiary, lecz treść wiary ma określać metodę. Od tego założeniawyszedł ruch katechezy kerygmatycznej, gdy jezuita austriacki J. A. Jungmann (Die Frohbotschaftund unsere Glaubensverkündung) postulował (1936) przepowiadanie kerygmy, czyli Dobrej Nowiny,która rządzi się innymi prawami niż teologia i przemawia własnym językiem. W powojennej odnowiekatechezy Francja zajęła szczególne miejsce.

Podobne prace

Do góry