Ocena brak

NATURALIZM I POZYTYWIZM W NAUCE PRAWA MIĘDZYNARODOWEGO

Autor /Mustafa Dodano /23.11.2011

Przyjęty przez Grocjusza podział na prawo natury i pozytywne prawo narodów dał początek rozwojowi dwóch szkół w nauce prawa międzynarodowego: naturalistycznej i pozytywistycznej.

Naturaliści

Samuel Pufendorf dzielił prawo natury na:

  • prawo natury jednostek

  • prawo natury państw jako jedyne prawo narodów

Jego zdaniem nie istnieje prawo narodów pozytywne, zależne od woli państw. Praktykę państw uważał on tylko za odbicie naturalnego porządku, istniejącego obiektywnie, niezależnie od woli ludzkiej.

Christian Wolff wysunął teoretyczne pojęcie „największego państwa ” jako społeczności obejmującej państwa i narzucającej im pewne wspólne reguły postępowania.

Hieronim Stroynowski – reprezentant polskiego naturalizmu

Pozytywiści

Przedstawiciele tej szkoły nie odrzucali istnienia prawa naturalnego, ale obok niego uznawali istnienie norm zwyczajowych, a nawet traktatowych, wywodzących się z woli państw.

Richard Zouche nie odrzucając istnienia prawa naturalnego, uważał, że prawo międzynarodowe to prawo, które zostało przyjęte w zwyczajach przez większość narodów, albo w umowach między poszczególnymi narodami i rozważania swoje poświęcał przede wszystkim normom wynikającym z praktyki państw. Nie używał on nazwy „prawo narodów” lecz określał je jako prawo międzynarodowe.

Cornelius van Bynkershoek w swoich pracach opierał się przede wszystkim na praktyce państw, a w szczególności traktatach.

Sformułował zasadę, że władza państwowa nad morzem przybrzeżnym kończy się tam, gdzie kończy się moc broni - zasada zasięgu strzału armatniego.

Georg Friedrich von Martens nie negował w teorii istnienia prawa naturalnego, w zasadzie jednak cały swój system prawa międzynarodowego oparł na historycznej analizie zwyczaju i umów międzynarodowych. Zapoczątkował wydawanie zbiorów umów międzynarodowych.

Kierunek pośredni

Emer de Vattel był naturalistą, lecz będąc również dyplomatą i praktykiem opierał się w dużym stopniu na praktyce państw. Prawo narodów dzielił na:

  • konieczne – stosowanie prawa naturalnego narodów; jest ono niezmienne, a państwa są bezwzględnie zobowiązane do jego przestrzegania i nie mogą go zmienić, ani zwolnić się od jego obowiązków

  • powszechnie przyjęte – też jest ustanowione przez naturę, ale jego przyjęcie we wzajemnych stosunkach nakazuje państwom wspólne dobro i bezpieczeństwo

  • umowne

  • zwyczajowe

Trzy ostatnie tworzą prawo narodów pozytywne, gdyż płyną z woli narodów: prawo powszechne z woli domniemanej, prawo umowne z ich wyraźnej zgody a prawo zwyczajowe z ich zgody milczącej.Vattel występował przeciwko pojęciu państwa patrymonialnego, będącego własnością monarchy. Wysuwał koncepcję narodu – państwa.

Podobne prace

Do góry