Ocena brak

NATURALIZM

Autor /aleKac Dodano /09.11.2012

 

NATURALIZM (łc. naturalis = przyro­dzony, naturalny) ang. naturalism; fr. naturalisme; ang. Naturalismus

  1. metaf. Stanowisko uznające naturę w znaczeniu kosmologicznym za ostatecz­ną rację jej własnego istnienia i działania, odrzucające zaś istnienie wszelkiego bytu transcendentnego. W historii filozofii na­turalizm znajduje najczęściej wyraz w —> ma­terializmie (1) i w —> panteizmie (b, c). Na­turalizmem nazywa się w szczególności popularną w Ameryce Półn. odmianę ma­terializmu E. Nagla.

  2. et. Stanowisko, według którego pod­stawowe elementy moralności (przede wszystkim —> dobro /3/) opierają się na stanach natury dostępnych w doświad­czeniu zmysłowym lub utożsamiają się z nimi (np. dobro = przyjemność); pojęcia etyczne dają się sprowadzić do pojęć nauk przyrodniczych oraz społecznych i na py­tania stawiane przez etykę można odpowie­dzieć na podstawie wyruków badań osiąg­niętych w tych naukach. Naturalizm ety­czny odrzuca etykę heteronomiczną i za­zwyczaj wiąże się z ->hedonizmem(l), —> ewolucjonizmem, —> utylitaryzmem jako głównymi kierunkami etyki empirycznej.

  3. estet. Pogląd na sztukę i odpowiada­jąca mu metoda twórcza, które przeciw­stawiają się idealizowaniu rzeczywisto­ści i postulują wierne odtwarzanie zja­wisk życia biologicznego i społecznego w dziełach sztuki bez jakichkolwiek ocen i interpretacji.

  4. W filozofii nauki — teza, że wszyst­kie nauki empiryczne, w tym także huma­nistyczne, mają ten sam charakter meto­dologiczny, co nauki przyrodnicze, a zwła­szcza wynikający z niej postulat stosowa­nia we wszelkich badaniach naukowych zasad i metod matematyki, fizyki i biolo­gii, a w konsekwencji — ograniczenia po­znania naukowego do tzw. nauk ścisłych. Teza naturalizmu zawiera się m. in. w —> po­zytywizmie i neopozytywizmie; przykła­dem prób jej realizacji na terenie psycholo­gii jest -^ behawioryzm.

Podobne prace

Do góry