Ocena brak

NATURA

Autor /aleKac Dodano /09.11.2012

 

NATURA (łc. <natura> = natura, stan na­turalny, przyrodzona własność, przyroda) gr. physis; ang. nature; fr. naturę; nm. Natur

 I. filoz. przyr. Natura rerum natura wszechrzeczy.

  1. U jońskich filozofów przyrody: cała rzeczywistość.

  2. W późniejszej kosmologii: przyroda, zwłaszcza ogół bytów stworzonych niero­zumnych.

II. metaf. Natura konkretnego bytu.

1. U Arystotelesa i w późniejszej filozo­fii bytu: a) -^istota (1) bytu (substancji jedno­stkowej, przypadłości) jako podłoże cech: to, czym dana rzecz jest sama w sobie. Łą­czy się też z terminem „mieć" — posiada się ją i przekazuje; b) istota bytu jako podłoże —> działa­nia (1), bezpośrednia podstawa i początek działania bytów.

U Boecjusza: model substancji wyrażony w definicji.

U Awicenny i J. Dunsa Szkota: obok na­tury (substancji) pierwszej i natury (sub­stancji) drugiej — natura trzecia, oderwa­na zarówno od konkretnego istnienia, jak i od istnienia poznanego, a potraktowana sama w sobie jako przedmiot definicji.

  1. U R. Descartes'a: natury proste {naturae simplices) — istoty niezłożone (lub poję­cia podstawowe), których idee są dla nas jasne i wyraźne.

  2. U R. Ingardena: natura konstytutyw­na — jakość lub zespół jakości bezpośred­nio kwalifikujących jakiś byt jako podmiot cech.

Podobne prace

Do góry