Ocena brak

NATO i wojskowo - polityczna integracja Zachodu

Autor /Patryk0909 Dodano /06.01.2012

Wkrótce po zawarciu Paktu Brukselskiego Bevin(szef dyplomacji brytyjskiej) i Bidault zwrócili się do Marshalla z propozycją utworzenia szerszej wspólnoty obronnej państw Europy Zachodniej z udziałem USA.

11 czerwca 1948r. Senat amerykański uchwalił tzw. Rezolucję Arthura Vandenberga. Zezwalała ona na przystąpienie USA w czasie pokoju do sojuszy regionalnych oraz układów samoobrony indywidualnej lub zbiorowej poza kontynentem amerykańskim. Rezolucja ta symbolizowała ostateczny odwrót USA od polityki izolacjonizmu.

Rokowania dyplomatyczne z udziałem USA, Kanady i państw Paktu Brukselskiego na temat współpracy militarnej rozpoczęły się 6 lipca 1948r. w Waszyngtonie. W marcu do negocjacji zaproszono 5 kolejnych państw: Norwegię, Danię. Włochy, Portugalię oraz Islandię.

4 kwietnia 1949r. dziesięć państw europejskich oraz USA i Kanada podpisały w Waszyngtonie traktat o utworzeniu Paktu Północnoatlantyckiego (NATO).

Pakt był międzynarodową umową bezterminową. Zawierał klauzulę o udzielaniu sobie wzajemnej pomocy w razie napaści zbrojnej na jedno lub kilka z państw członkowskich. Strefa północnoatlantycka miała obejmować terytoria państw członkowskich , algierskie departamenty Francji, wyspy podlegające zwierzchności terytorialnej każdego z państw członkowskich ma Morzu Śródziemnym i Atlantyku na północ od Zwrotnika Raka.

Traktat przewidywał możliwość przyjmowania do NATO innych państw europejskich pod warunkiem jednomyślnej zgody wszystkich państw członkowskich. Kraje zobowiązały się zgłaszać każdą napaść zbrojną Radzie Bezpieczeństwa ONZ, aby ta mogła podjąć odpowiednie kroki.

Kraje były zobowiązane nie występować z NATO przed upływi dwudziestu lat.

Organy NATO:

Rada Północnoatlantycka(ministrowie spraw zagranicznych państw członkowskich),

Komitet Obrony(ministrowie obrony),

Komitet Finansowo-Ekonomiczny(ministrowie finansów). Komitety zostały zlikwidowane w 1951r., a ich kompetencje przejęła Rada Ministerialna.. Skład Rady zmieniał się w zależności od tematyki obrad.

W 1950r. utworzona została Rada Stałych Przedstawicieli(ambasadorzy lub ministrowie spraw zagranicznych)

Najważniejszym organem wojskowym Paktu był Komitet Wojskowy(szefowie sztabów państw członkowskich i cywilny przedstawiciel Islandii – bo nie miała wojska). Do 1952r. był to organ niestały(zbierał się 2 razy w roku). W 1952r. zmieniono jego status na stały, a jego obrady odbywały się częściej.

Podobne prace

Do góry