Ocena brak

NARCYZ

Autor /Amon Dodano /04.04.2012

Mit. gr. syn boga rzeki Kefisos w Beocji i nimfy Liriope. Piękny młodzieniec wzgardził miłością nimfy Echo (zob.), za co został ukarany przez Afrodytę (a. Nemezis) nie dającą się spełnić miłością do siebie samego, do własnej urody dostrzeżonej w swoim odbiciu, gdy pił wodę u źródła.

Narcyz ginie z tęsknoty za nieosiągalnym przedmiotem swego uczucia, a po śmierci zostaje zmieniony w kwiat nazwany jego imieniem, który stał się symbolem zimnej, nieczułej urody Pierwsza poetycka wersja mitu w Metamorfozach, 3,341-510, Owidiusza; renesans tej postaci pod koniec XIX w. u symbolistów i neoromantyków, w okresie zwróconej ku sobie samej sztuki dla sztuki: temat Narcyza wielokrotnie znajdujemy u Verlaine'a, Rilkego, Hofmannstahla. Andre Gide poświęcił mu swój Traite du Narcisse (1891).

Narcyz obraz G. A. Boltraffia (1467-1516), Londyn, Nat. Gall. Obraz Franciabigia (1482-1525) Londyn, Coli. Benson. Obraz A. Schiavone (zm. 1563), Wiedeń, pryw. Fresk Domenichina (ok. 1603), Rzym, Pal. Farnese.

Opera (1642) Francesca Cavalli. Opera (1714) Dómenica Scarlattiego; libretto: A. Zeno. Idylla na głosy solo i chór (1877) Jules'a Masseneta. Utwór na skrzypce i fort. (1914-23) Karola Szymanowskiego, 2. część trzyczęściowych Mitów, opus 30. Echo i Narcyz obraz G. F. Wattsa, Londyn, Ta te Gall. Obraz Poussina, Paryż, Luwr. Opera (1779) Glucka; libretto: J. B. Tschudi.

Narcyzm umiłowanie samego siebie, zwł. własnej urody; w psychoanalizie - autoerotyzm, stan zakochania się w sobie, odczuwania silnych uczuć pozytywnych do własnych cech psych, i fiz. Narcyz kałamarza, fr. le narcisse de 1'ecritoire, autor rozkochany we wszystkim, co napisał.

Podobne prace

Do góry