Ocena brak

Napoleon III - Karol Ludwik Napoleon Bonaparte

Autor /motorola Dodano /27.04.2012

Dziedzicząc część chwały swego słynnego stryja, Karol Ludwik Napoleon Bonaparte potrafił wykorzystać niestabilną sytuację polityczną Francji do tego, by koronować się na cesarza. Jego dyktatorskie rządy były okresem rozwoju kraju, jednak ostatecznie zakończyły się katastrofą.

Po ostatecznej klęsce Napoleona w 1815 roku, dynastia Burbonów, w osobie Ludwika XVIII, powróciła do władzy. Jednak nie było mowy o całkowitym powrocie do monarchii absolutnej, obalonej w wyniku rewolucji 1789 roku. Władza króla, chociaż dalej znaczna, ograniczona była konstytucją i postanowieniami parlamentu. Kiedy więc następca Ludwika, Karol X, próbował przywrócić porządek przedrewolucyjny, zakończyło się to rewolucją lipcową 1830 roku.

Mieszczański król

Jednak próby utworzenia republiki nie powiodły się, a na tronie zasiadł należący do orleańskiej linii Burbonów Ludwik Filip. Był on przyzwoitym, chociaż mało błyskotliwym władcą, znajdującym się pod wpływem wielkiej burżuazji finansowej, jednak jego polityka zagraniczna i głęboka recesja doprowadziły w końcu do wybuchu rewolucji lutowej 1848 roku i upadku stworzonej przez Ludwika tak zwanej Monarchii Lipcowej.

Tym razem proklamowana została republika, jednak problemy związane z bezrobociem i nędzą klasy robotniczej stały się przyczyną kolejnych konfliktów. Pod presją lewicy utworzono tak zwane warsztaty narodowe, mające zapewnić większą ilość miejsc pracy. Wkrótce jednak zostały one zlikwidowane, co stało się przyczyną rewolty paryskich robotników, która została krwawo stłumiona przez siły rządowe. Powstało szereg obozów politycznych - monarchiści podzielili się na legitymistów (popierających starszą linię Burbonów) oraz zwolenników linii orleańskiej, natomiast republikanie na lewicę i prawicę.

W siłę rosło także jeszcze jedno stronnictwo, z programem inspirowanym wspomnieniami potęgi i świetności napoleońskiego imperium, którego atrakcyjność wydawała się wzrastać w miarę upływającego czasu. Tę falę powszechnej nostalgii wykorzystał bratanek Napoleona, Karol Ludwik Napoleon Bonaparte (1808-73), który już dwa razy wcześniej bezskutecznie usiłował sięgnąć po władzę w drodze zamachu stanu. Po raz pierwszy usiłował dokonać przewrotu w Strasburgu w roku 1836, co skończyło się jego wydaleniem do Stanów Zjednoczonych, potem w roku 1840, za co został osadzony w twierdzy z dożywotnim wyrokiem. Zbiegł jednak, znalazł schronienie w Londynie i po powrocie do Paryża, stanął do wyborów. W grudniu 1848 roku został prezydentem.

Przewrót

W ciągu następnych tr/etfh lat udało mu się, w wyniku politycznych zabiegów, skupić w swoich rękach niemal dyktatorską władzę, jednak nie powiodła się jego próba przekonania parlamentu do zmiany konstytucji tak, by mógł pozostać prezydentem pomimo kończącej się kadencji. Dlatego 2 grudnia 1851 roku dokonał przewrotu, aresztując swoich przeciwnikó#1 Wszelka opozycja została bezwzględnie stłumiona, a Ludwik Napoleon ustanowił nową konstytucję, dającą mu kolejne dziesięć lat prezydentury.

Oczywistym jednak było, że tylko kwestią czasu pozostaje sprawa przywrócenia cesarstwa. Zachowując pozory demokracji, przeprowadzono referendum dotyczące zmiany ustroju. Następnie, utrzymując, że jest następcą syna Napoleona I, Napoleona II zwanego Orlątkiem, Ludwik Napoleon koronował się na cesarza jako Napoleon III.

Za granicą wrogość wobec Napoleona III, jako niebezpiecznego karierowicza, szybko osłabła. Francja wspólnie z Anglią brała udział w wojnie krymskiej przeciwko Rosji, a Napoleon przewodził konferencji pokojowej w Paryżu.

Kolejnym przedsięwzięciem cesarza była kampania na rzecz wyzwolenia Włoch, podjęta wspólnie z Królestwem Sardynii. Napoleon zdawał się żywić szczerą sympatię do dążących do zjednoczenia swego kraju Włochów, poza tym chciał powtórzyć wyczyn swego stryja, wypędzając z Półwyspu Apenińskiego Austriaków. Wojna 1859 roku zakończyła się sukcesem, jako że Austria utraciła większość swoich terytoriów we Włoszech, które szybko potem przekształciły się w niepodległe królestwo.

Koniec dobrej passy

W latach sześćdziesiątych XIX wieku Napoleon zaczął sprawiać wrażenie, jakby opuściła go polityczna intuicja. Przykładem tego mogło być narzucenie Meksykowi, po francuskiej interwencji w tym kraju, cesarza w osobie arcyksięcia austriackiego Maksymiliana. Po wycofaniu francuskiego korpusu ekspedycyjnego, które nastąpiło pod naciskiem wojsk meksykańskich popieranych przez Amerykanów, Maksymilian został ujęty, skazany i rozstrzelany. Nadwyrężyło to w znacznym stopniu reputację Napoleona.

W samej Francji cesarz stopniowo tracił całkowitą kontrolę nad życiem politycznym. Więcej uprawnień przypadło parlamentowi, pozwolono na większą aktywność polityczną, zniesiona została cenzura prasy. W roku 1870 cesarstwo było coraz bliższe przekształcenia w monarchię konstytucyjną, co zapewne wydłużyłoby okres rządów Napoleona. Wtedy jednak nastąpiła katastrofa.

Chociaż gwałtowny wzrost potęgi Prus niepokoił Napoleona, to jednak nie podjął on żadnych zdecydowanych kroków, by się mu przeciwstawić. W 1870 roku dyplomatyczny incydent, sprowokowany przez pruskiego premiera Otto Bismarcka doprowadził do wojny. Niespodziewanie, armia francuska ponosiła porażkę za porażką. Sam Napoleon wraz ze swoją ogromną, 100-tysięczną armią dostał się do niewoli, w bitwie pod Sedanem we wrześniu roku 1870. Francja została upokorzona, straciła na rzecz nowo powstałego Cesarstwa Niemieckiego Alzację i Lotaryngię. II Cesarstwo upadło i proklamowano III Republikę. Cesarz wraz z rodziną udał się na wygnanie do Wielkiej Brytanii, gdzie w 1873 roku zmarł. Bonapartyści działali jeszcze we Francji przez jakiś czas, jednak popierana przez nich dynastia nigdy nie miała już powrócić do władzy.

Napoleon III - WAŻNIEJSZE DATY

1815

Klęska Napoleona I pod Waterloo; restauracja dynastii Burbonów

1830

Obalenie Karola X; Ludwik Filip zostaje królem

1848

Proklamowanie II Republiki; stłumienie powstania robotników paryskich, Ludwik Napoleon zostaje prezydentem

1851

Przewrót 2 grudnia

1852

Ludwik Napoleon koronuje się na cesarza - początek II Cesarstwa

1854-56

Wojna krymska

1859

Wojna francusko-austriacka we Włoszech

1863

Francuska interwencja w Meksyku, osadzenie na tronie meksykańskim arcyksięcia Maksymiliana

1867

Egzekucja Maksymiliana

1870

Wybuch wojny francusko-pruskiej; Napoleon III wzięty do niewoli; koniec II Cesarstwa i początek III Republiki

1871

Porażka Francji, utrata Alzacji i Lotaryngii, stłumienie komuny paryskiej przez oddziały rządowe

Podobne prace

Do góry