Ocena brak

Namiot

Autor /Cacper Dodano /31.05.2013

Namiot albo szałas (tenlorium, tabernaculura) można szybko zbudować i równie szybko rozebrać, a elementy, z których się składa: skóry zwierzęce albo tkaniny, zawieszone na palikach, łatwo przenosić z miejsca na miejsce. Namioty służą za schronienie tym, którzy nocują pod gołym niebem czy ustawicznie wędrują, a więc pasterzom, nomadom, żołnierzom.

Wśród potomstwa Kaina Księga Rodzaju wyróżnia Jabala, który „był praojcem mieszkających pod namiotami i pasterzy” (Rdz 4,20), bowiem należeli do nich także patriarchowie Izraela, o których namiotach Pismo Święte wspomina w wielu miejscach. Sw. Paweł ogląda te proste schronienia swoich praojców w świetle symboliki chrześcijańskiej, przypominając w Liście do Hebrajczyków historię Abrahama, który „przywędrował do Ziemi Obiecanej, jako ziemi obcej, pod namiotami mieszkając z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy. Oczekiwał bowiem miasta zbudowanego na silnych fundamentach, którego architektem i budowniczym jest sam Bóg” (11,9 n.).

Namiot, jako mieszkanie nietrwałe, stał się symbolem przemijalności i kruchości ludzkiego życia. Ezechiasz skarży się na łożu boleści: „Mieszkanie me rozbiorą i przeniosą ode mnie jak namiot pasterzy” (Iz 38,12). Jeszcze wyraźniej o ulegającym rozkładowi ciele ludzkim jako przemijającym mieszkaniu duszy mówi Paweł: ,,(...) udręczeni wzdychamy, pozostając w tym przybytku, bo nie chcielibyśmy go utracić, lecz przyodziać na niego nowe odzienie, aby to, co śmiertelne, wchłonięte zostało przez życie” (2 Kor 5,4; por. 2 P 1,13 n.).

W czasie całej wędrówki przez pustynię Izraelici mieszkali w namiotach, ustawionych w określonym porządku dokoła Arki Przymierza stanowiącej centrum obozu, bowiem Pan chciał mieszkać w przybytku pośród swego ludu i wraz z nim wędrować. Baalam, prorok moabicki, na widok tego obozu wykrzyknął, ogarnięty przez Ducha Bożego, pełen zachwytu: „Jakubie, jakże piękne są twoje namioty, mieszkania twoje, Izraelu!” (Lb 24,5).

Na górze Synaj Bóg wydał sam dokładne przepisy, według których należy zbudować Namiot Święty. Określiwszy, jakie powinny być jego rozmiary, jak powinien być rozplanowany i w co wyposażony, powiedział do Mojżesza: „Uważaj zaś pilnie, aby go wykonać według wzoru, jaki zobaczyłeś na górze” (Wj 25,40; por. Wj 26,30).

,,Wydaje się jasne — pisze Korneliusz a Lapide — że Bóg ukazał tu wzór nadziemski, a mianowicie rzeczy niebieskie i przybytek duchowy, na który miał wskazywać przybytek materialny. Według owego wzoru nadziemskiego Mojżesz miał sporządzić materialny namiot, aby jako obraz odpowiadał swemu duchowemu prawzorowi i w stosowny sposób go uzmysławiał i przedstawiał.” 

Tę prawdę potwierdza św. Paweł w Liście do Hebrajczyków: „Takiego mamy arcykapłana, który zasiadł po prawicy tronu Majestatu w niebiosach, jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka” (8,1 n.). Nieco zaś dalej także naczynia przeznaczone do służby Bożej Starego Przymierza nazywa „obrazami rzeczy niebieskich” (9,23).

,.(...) ten, jeśli na podstawie kilku wypowiedzi potrafi pojąć myśl Pawła, może — powiada Orygenes — też zrozumieć, jak wielkie morze pojmowania zostawił nam Paweł.” Dawid w kilku psalmach wyraża swoją tęsknotę za zupełnie innym namiotem niż ten, który podpada pod zmysły (por. Ps 42 i 84).

Chrystus mówi zaś o „wiecznych przybytkach” (ala>viovę oxr/vaę), do których będą przyjęci ci. którzy pozyskali „sobie przyjaciół niegodziwą mamoną” (Łk 16,9), a Paweł o tęsknocie przyodziania się „w nasz niebieski przybytek” (2 Kor 5,2). Orygenes zatem powiada dalej: „Czyż zdania te nie otwierają ci jeszcze drogi, na której, porzuciwszy ziemię i idąc za myślą prorocką i apostolską oraz, co ważniejsze, postępując całym umysłem i myślą za słowem Chrystusa, możesz wstąpić do nieba i szukać tam wspaniałości przybytku, którego symbol został wykonany na ziemi przez Mojżesza”.

Czym jednak są owe „rzeczy niebieskie?” Ani oko ich nie widziało, ani ucho o nich nie słyszało (por. 1 Kor 2,9), chociaż Apokalipsa Sw. Jana pozwala je w pewnym stopniu przeczuć. Jednak między ostatecznym spełnieniem, opisanym przez Apokalipsę, a mglistym typem ukazanym w Starym Testamencie stoi Chrystus, Słowo, które „zamieszkało wśród nas” (iaxr]vwoev — J 1,14), i Kościół prowadzący dalej dzieło obecnego zawsze na ziemi Zbawcy, którego świątynie wznosi się na całym globie ziemskim, świątynie w swym układzie podobne do starotestamentowego Namiotu Przymierza i świątyni.

Symbolikę (namiot — wcielony Logos) wyjaśnia między innymi św. Grzegorz z Nyssy: „Przenośnie Mojżesz został pouczony o tajemnicy namiotu, obejmującego cały świat: miał nim być Chrystus, moc i mądrość Boża. Nie stworzony według własnej natury przyjmuje swoje stworzenie, gdy należało namiot ten wznieść wśród nas. Jest on zatem w jakiś sposób stworzony i nie stworzony: ze względu na to, że istniał uprzednio, jest nie stworzony; ponieważ zaś przyjął postać materialną, stał się stworzony (...)”: „Moc bowiem, która obejmuje wszystko i w której mieszka cała pełnia Bóstwa, ponieważ jest wspólną osłoną całego świata i ponieważ wszystko w niej się zawiera, słusznie nazwana jest namiotem.” 

Podobne prace

Do góry