Ocena brak

Najwybitniejsi pisarze starożytnego Rzymu - Owidiusz, Publius Ovidius Naso (43 p.n.e. - 17 lub 18 n.e.)

Autor /Kordian Dodano /21.10.2011

Jeden z największych elegików rzymskich, najbardziej utalentowany poeta epoki Augusta, należący do młodszego pokolenia twórców augustowskich. Syn bogatego ekwity z Sulmony (środkowa Italia). Zrezygnował z kariery urzędniczej i poświęcił się pisarstwu.Już w 16 p.n.e. sławny jako autor poezji miłosnych (Amores - Pieśni miłosne, wydanie polskie 1955) oraz tragedii Medea (nie zachowanej).

Niedługo potem wydał Heroidy, zbiór fikcyjnych listów miłosnych mitycznych bohaterek, oraz poemat De medicamine faciei feminae (O kosmetyce twarzy kobiecej, wydanie polskie 1927).Ok. 2 n.e. ukazała się Ars amandi (Sztuka kochania, wydanie polskie 1928) w 3 księgach, frywolny podręcznik miłości i flirtu, oraz Remedia amoris (Lekarstwa na miłość - wydanie polskie 1922).W tym samym czasie rozpoczął pracę nad zbiorem elegii ajtiologicznych Fasti (poetycki komentarz w 6 księgach do kalendarza rzymskiego) i Metamorfozami w 15 księgach (Przemiany - wydanie polskie 1826), zbiorem mitów trojańskich, greckich i italo-rzymskich o przemianach znanych postaci w zwierzęta, rośliny i ciała niebieskie. Utwór ujęty w heksametry rozpoczynał się od apoteozy Juliusza Cezara.

Pracę nad tymi utworami przerwało wygnanie poety w 8 n.e. do Tomis nad Morzem Czarnym (okolice dzisiejszej Konstancy). Do dziś nie ma pewności, czy przyczyną wygnania Owidiusza była frywolna twórczość, czy skandal dworski związany z córką Augusta - Julią Młodszą, czy też intryga polityczna (przypadkowe poznanie tajemnic rodziny cesarskiej, w wyniku którego usunięto niewygodnego świadka).Próśb Owidiusza o odwołanie z wygnania nigdy nie wysłuchano i poeta musiał pozostać w Tomis do końca życia. Wg słów Owidiusza zgubę przyniosły mu "pieśń i błąd". Na wygnaniu napisał Tristia (Żale) w 5 księgach, ze słynną autobiografią.

W Epistulae ex Ponto (Listach znad Morza Czarnego - 4 księgi) skarżył się (do żony i przyjaciół) na swój los w obawie, że będąc daleko od Rzymu zniszczy swój talent poetycki.Jego utwory krążyły w licznych odpisach po Rzymie. Na wygnaniu napisał również elegię Ibis i poemat o rybołówstwie. Oktawian August skazał twórczość Owidiusza na zapomnienie (rozkaz o usunięciu dzieł z rzymskich bibliotek), jednak zachowała się ona w odpisach i pozostawiła trwały ślad w literaturze rzymskiej.We wczesnym średniowieczu twórczość Owidiusza była mniej znana, lecz od XI w. zdobyła sporą popularność (Sztuka kochania jako swoisty kodeks miłości dwornej. Heroidy jako wzory listów miłosnych. Metamorfozy jako przykład doskonałej poezji).

Owidiusz na nowo odczytany, widoczny był w twórczości trubadurów, truwerów i minnesingerów. Dzieła komentowano i opracowywano jako lekturę szkolną.W okresie odrodzenia dzieła Owidiusza znalazły odbicie w sztukach plastycznych, muzyce i literaturze. W Polsce Owidiusz był znany dobrze od czasów odrodzenia, o czym świadczyć może m.in. legenda z XVI w. o Owidiuszu-Sarmacie (Polaku) i jego pobycie na naszej ziemi.

Podobne prace

Do góry