Ocena brak

Nagrywanie i odsłuchiwanie sesji w ramach pracy domowej

Autor /pinezka Dodano /03.06.2014

Nagrywanie sesji jest spójne z przejrzystym charakterem TPB, ale spełnia jeszcze dwie funkcje - wspomaga pamięć oraz daje możliwość ponownego przeglądu oraz refleksji nad tym, co zostało omówione w czasie sesji. Zawsze prosimy pacjentki, żeby przynosiły kasetę, na której będziemy nagrywać poszczególne sesje, i zachęcamy je do tego, aby odsłuchiwały nagrania w tygodniu między spotkaniami. Większość pacjentek będzie rejestrowała kolejne sesje na tej samej kasecie, co oznacza, że poprzednie nagranie będzie kasowane. Jednakże niektóre osoby wolą zachować zapisy wybranych spotkań i od czasu do czasu przynoszą nową kasetę.

Tak pozornie proste zadanie jest często nieprzyjemnym doświadczeniem dla pacjentek. Sprawia ono, że ponownie przeżywają to, co mogło być trudne w czasie sesji, ale są też wystawione na nawałnicę krytycznych myśli na temat ich obecnej sytuacji i swoich wypowiedzi w czasie sesji. Dlatego ważne jest podanie jasnego powodu nagrywania sesji i zapewnienie pacjentek, że na każdym spotkaniu jest miejsce na przedyskutowanie tego, jakim doświadczeniem było dla nich odsłuchiwanie nagrania. Przydatna może się tu okazać analogia rzeki (zob. Rozdz. 9; nagranie daje możliwość spojrzenia na własne doświadczenia z dystansu i ich obserwację „z brzegu rzeki”) oraz przypomnienie, że pacjentka powinna stać się swoją własną terapeutką (nagranie pozwala jej na refleksję nad tym, co zostało powiedziane w czasie sesji), a także zwrócenie uwagi na krótko- oraz długoterminowe konsekwencje terapii (np. na fakt, że sytuacje, które w krótkiej perspektywie czasu jawią się jako stresujące i trudne, mogą mieć pozytywny wpływ w dłuższej perspektywie).

Aby ułatwić pacjentkom radzenie sobie ze stresem wywołanym przez to zadanie i umożliwić optymalne wykorzystanie materiału, przygotowaliśmy przewodnik dotyczący tego, jak słuchać nagrania. Prosimy pacjentkę, żeby zadała sobie następujące pytania:

1.    Jak się czujesz, kiedy słuchasz kasety, o czym myślisz? To zachęca pacjentkę, by zaczęła szukać związków między własnymi myślami, odczuciami i zachowaniami.

2.    Czy, słuchając siebie nagranej na kasecie, zauważyłaś, że w trakcie spotkania

pojawiły jakieś myśli albo uczucia, którymi nie mogłaś się podzielić lub letórych nie mogłaś zakomunikować? Jeżeli tak, z czego wynikała ta trudność? Takie pytanie zachęca pacjentkę do zastanowienia się nad jej interakcjami z klinicystą w czasie sesji. To z kolei może prowadzić do przemyślenia relacji z innymi osobami, poza terapią.

 

Podobne prace

Do góry