Ocena brak

Nadciśnienie pierwotne

Autor /imany Dodano /19.02.2013

Nadciśnienie pierwotne ujawnia się zwykle między 30 a 40 r.ż. i występuje około dwukrotnie częściej u kobiet. Cechuje się ono na ogół powolnym rozwojem zmian chorobowych. We wczesnym okresie pacjenci mogą nie odczuwać żadnych dolegliwości i o podwyższonym ciśnieniu dowiedzieć się w czasie przypadkowego pomiaru ciśnienia krwi. Czasem nadciśnienie zostaje wykryte już po wystąpieniu związanych z nim powikłań. U niektórych chorych nadciśnienie tętnicze przez wiele lat jest chwiejne, u części zaś od początku jest utrwalone.

Objawy kliniczne. Chorzy z nadciśnieniem tętniczym mogą odczuwać mało charakterystyczne dolegliwości, jak bóle i zawroty głowy, wzmożoną pobudliwość nerwową, bezsenność, przyspieszone bicie serca. Objawy kliniczne zależą zwykle od powikłań narządowych, które dotyczą głównie serca, mózgu i nerek.

Najczęściej występują zmiany w układzie krążenia. Badaniem fizykalnym stwierdza się unoszące uderzenie koniuszkowe, przemieszczone w lewo i w dół, co wskazuje na przerost lewej komory, spowodowany istniejącym nadciśnieniem. W ocenie stopnia przerostu pomocne jest badanie elektrokardiograficzne i radiologiczne. Osłuchiwaniem serca można stwierdzić wzmocnienie II tonu nad tętnicą główną. W miarę trwania choroby mogą wystąpić objawy niewydolności lewo-komorowej, początkowo w postaci zadyszki wysiłkowej, a następnie dychawicy sercowej i obrzęku płuc. Badaniem fizykalnym stwierdza się wówczas rytm serca cwałowy oraz objawy zastoju w płucach. U chorych z zaawansowanym nadciśnieniem częstym objawem są bóle wieńcowe. Również zawał serca występuje częściej u chorych z nadciśnieniem, niż w populacji z prawidłowym ciśnieniem krwi.

U chorych z nadciśnieniem tętniczym mogą wystąpić objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Najgroźniejszym z nich jest udar mózgowy, który może powstać wskutek zakrzepu bądź krwotoku mózgowego. Długotrwałe nadciśnienie tętnicze prowadzi do powstania zmian w układzie naczyniowym nerek, przy czym objawy kliniczne występują w późnym okresie choroby. W nadciśnieniu łagodnym stosunkowo rzadko dochodzi do niewydolności nerek. Występuje ona zwykle u chorych w starszym wiekup u których nadciśnienie trwa od wielu lat.

Bardzo duże znaczenie dla oceny stopnia zaawansowania nadciśnienia i jego wpływu na układ naczyniowy ma badanie dna oka. Zmiany na dnie oka w nadciśnieniu ocenia się najczęściej według podziału Keitha i Wa-I genera. Okres I i II charakteryzuje się zwężeniem i stwardnieniem tętnic siatkówki i uciskiem żył przez tętnice w miejscu ich skrzyżowania. W okresie III do powyższych zmian dołączają się zmiany wysiękowe, w postaci ognisk przypominających kłębek waty i wybroczyn. W IV okresie stwierdza się obrzęk tarczy nerwu wzrokowego.

Biorąc za podstawę obraz kliniczny nadciśnienia oraz zmiany na dnie oka, podejmowano próby podziału nadciśnienia tętniczego na okresy. Umożliwiają one lekarzowi uzyskanie porównywalnych kryteriów diagnostycznych i rokowniczych oraz dostarczają wskazówek ułatwiających wybór odpowiedniej metody leczenia.

Ze względu na prostotę zasługuje na uwagę podział zaproponowany w r. 1971 przez  Światową Organizację Zdrowia. Według tego podziału w I okresie nadciśnienia nie stwierdza się uchwytnych zmian w układzie naczyniowym. II okres charkteryzuje się jedynie przerostem lewej komory, a poza tym nie stwierdza się innych zmian narządowych. W III okresie występują objawy wtórnych zmian narządowych. Chorzy ze złośliwym nadciśnieniem stanowią podgrupę wśród chorych zaliczanych do okresu III.

Rozpoznanie nadciśnienia pierwotnego ustala się zwykle po wyłączeniu innych przyczyn nadciśnienia tętniczego.


Podobne prace

Do góry