Ocena brak

Nabycie, zgaśnięcie i ochrona służebności

Autor /klemens111 Dodano /22.11.2011

W prawie najdawniejszym i klasycznym były to in iure cessio służebności gruntowe i użytkowanie; mancypacja – w gruntach wiejskich będących res mancipi. Przy mancypacji właściciel mógł zastrzec sobie na nim służebność przez deductio servitutis (można też było stosować to przy in iure cessio).

Zasiedzenie służebności następowało po 2 letnim wykonywaniu, za pryncypatu zniesiono tę możliwość. Na prowincji sposobem nabywano służebności drogą pactionibus et stipulationibus – umowę umocnioną stypulacją karną. W prawie justyniańskim z racji braku in iure cessio i mancypacji był to sposób nabywania służebności.

Zgaśnięcie służebności osobistych następowało przez śmierć lub capitis deminutio uprawnionego (w prawie justyniańskim poza capitis deminutio minima). Inne służebności gasły z chwilą zniszczenia rzeczy lub jej zasadniczej zmiany (np. nabycie prawa własności przez uprawnionego). Uprawniony mógł zrzec się służebności in iure cessio, zwykłą umową w prawie justyniańskim. Niewykorzystywanie służebności wiejskich, użytkowania i używania przez okres 2 lat wygaszało ich ważność. W służebnościach miejskich wymagane było jeszcze tzw. usucapio libertatis - pozytywne działanie właściciela gruntu obciążonego.

Ochrona służebności – środki procesowe, w prawie przedjustyniańskim – vindicatio servitutis, w justyniańskim – actio confessoria. Były one wysuwane przeciwko każdemu, kto przeczył lub uniemożliwiał wykonanie służebności. Służebności prowincjonalne chronione były odpowiednimi actiones utiles. Niektóre rodzaje służebności – interdyktami.

Podobne prace

Do góry