Ocena brak

Nabłonki wielowarstwowe

Autor /zuzanna Dodano /30.12.2011

Nabłonki wielowarstwowe (epithelia multistratificata). W nabłonkach tego typu kształt komórek w różnych warstwach jest różny; w warstwie podstawnej, leżącej na tkance łącznej, najczęściej spotykamy komórki wałeczkowate, w warstwach środkowych — wielościenne, w warstwach powierzchownych natomiast kształt ich bywa różny. Jeżeli warstwa powierzchowna składa się z komórek płaskich, nabłonek nosi nazwę wielowarstwowego płaskiego  (epithelium mul-tistratificatum planum), gdy z komórek wałeczkowatych — niabłonka wielowarstwowego wałeczkowatego (epithelium multi-stratificatum cylindricum;).

Komórki nabłonkowe przeważnie przylegają do siebie ściśle, w niektórych miejscach są jednak połączone dodatkowymi urządzeniami wzmacniającymi. Na wolnej powierzchni nabłonka ponad liniami zetknięcia się komórek można wybarwić tzw. listewki graniczne , zamykające wejścia do głębszych przestrzeni międzykomórkowych, w których, przynajmniej przejściowo, znajduje się płyn śródtkankowy. Wzdłuż tych listewek cytoplazma krawędzi stykających się komórek ulega bardzo znacznemu zagęszczeniu. Podobne twory mogą znajdować się również na bocznych powierzchniach stykających się komórek i noszą nazwę desmosomów (desma = wiązanie). Sąsiadujące z sobą komórki głębokich warstw nabłonka mogą mieć takich wiązań dużo i wtedy robią wrażenie jakby pokrytych kolcami, połączonymi z podobnymi kolcami komórek sąsiednich i tworzącymi tzw. mostki protoplazmatyczne. Mówimy wtedy o komórkach kolczystych. Przez komórki nabłonka mogą przebiegać cienkie włókienka oporowe (tonofibryle), które zbiegają się i kończą w desmosomach.

Na warstwie podstawowej, którą nabłonek styka się z tkanką łączną, występuje cienka, bezpostaciowa lub delikatnie prążkowana błona podstawna (membrana basalis), wytwór nabłonka.

Podobne prace

Do góry