Ocena brak

Murówka ruinowa

Autor /Gonzo Dodano /12.01.2012

Rodzina jaszczurkowale (Lacertidae)

Wygląd: osiągająca znaczne rozmiary, krępa jaszczurka o podtugowatej, płaskiej gtowie i długim, cienkim ogonie. Grzbiet ubarwiony szaro, jasnobrązowawo, oliwkowo lub jaskrawozielono. Często środkiem grzbietu biegnie zaczynający się w okolicy karku, wąski, brązowy pas, który tworzą czarne plamki. Wstęga ta zwykle przechodzi na nasadę ogona. Środkowa część grzbietu może być z obu stron obrzeżona jasnymi i ciemnymi plamami, a na szarych lub brązowawych, pokrytych plamistym lub siatkowatym rysunkiem bokach znajdują się dodatkowo białawe, żółtawe i zielonkawe plamki.

Zwykle zielona barwa w tylnej części ciała jest wyblakła lub przechodzi w brąz. Często spotyka się osobniki o bardzo kontrastowym, czarnym, siatkowatym rysunku, rzadziej pozbawione deseniu, jednolicie bladooliwkowo ubarwione zwierzęta. Samice o bardziej brązowym lub oliwkowozielonym ubarwieniu podstawowym są pokryte zmatowiałym, plamistym rysunkiem, ale podłużne rzędy plam są u nich wyraźniejsze. Brzuch białawy, żółty, zielo-nawy lub czerwonawy, a u podgatunku P. s. klemmeri niebieski. Całkowita długość ciała 250 mm.

Występowanie: Korsyka, Sardynia, Elba i inne wyspy na Morzu Tyrreńskim, Włochy z Sycylią, kraje byłej Jugosławii od Istrii do Dubrownika wraz z pobliskimi wyspami, europejska część Turcji; introdukowana na Minorce, w pd. Hiszpanii oraz w USA (okolice Filadelfii).

Środowisko: bardzo ruchliwa murówka ruinowa jest gatunkiem niezwykle plastycznym ekologicznie, przystosowującym się łatwo do rozmaitych środowisk. Występuje na nizinach, wyżynach i w górach, gdzie sięga do wysokości 1800 m n.p.m. Zasiedla zarówno obficie porośnięte roślinnością, kamieniste stoki, jak i trawiaste lub zakrzaczone obszary na równinach. Szczególnie licznie występuje w osiedlach ludzkich, gdzie jest spotykana na brzegach dróg, miedzach śródpolnych, murkach z luźno ułożonych kamieni, a nawet na terenach zielonych wewnątrz osiedli.  

Tryb życia: przebywa głównie na ziemi, ale często spotyka się ją na murach, skalistych pobrzeżach dróg i kamiennych murkach. Pomimo to, że generalnie jest bardzo agresywna, występuje często w większej liczbie w szczególnie sprzyjających miejscach, takich jak np. wysypiska śmieci. Wykorzystuje je wówczas jako środowisko życia kryjąc się w razie niebezpieczeństwa w pustych pu- , szkach po konserwach i polując na zlatujące się tu owady. W sprzyjających klimatycznie rejonach przerywa sen zimowy w okresie pięknej pogody i opuszcza swoją kryjówkę, by wytrwale grzać się w słońcu. Zwykle bardzo szybko zasiedla odpowiednie, nowo powstające w wyniku gospodarki człowieka środowiska. Często występuje wspólnie z murówką adriatycką i łusecznicą wspaniałą.

Pokarm: owady, pająki i skąposzczety.

Uwagi: opisano blisko 40 podgatunków m. rui-nowej, różniących się między sobą głównie kształtem ciała i ubarwieniem. Jednym z najbardziej znanych jest P. s. coerulea ze skał Faraglioni koło Capri. Cechuje się czarnonie-bieskim grzbietem i niebieskim brzuchem. Podgatunek ten został opisany w 1872 r. W okolicach, gdzie nie zagraża jej ze strony człowieka żadne niebezpieczeństwo, murówka ruinowa traci w krótkim czasie wszelką płochliwość.

Można wówczas te zgrabne jaszczurki obserwować w kawiarnianych ogródkach w pd. Włoszech, jak skaczą po kamiennych balustradach, a nawet nierzadko wchodzą na blat stolika i próbują okruchów z ciastek lub polują na owady zlatujące się do słodyczy. Murówka ta należy do najbardziej ulubionych jaszczurek trzymanych w terrariach.

Podobne prace

Do góry