Ocena brak

Murówka milojska

Autor /Gonzo Dodano /12.01.2012

Rodzina jaszczurkowate (Lacertidae)  

Wygląd: krępa, mała jaszczurka o stosunkowo płaskiej, szerokiej głowie i średniej długości ogonie. Środkowa część grzbietu u samców może być zupełnie pozbawiona rysunku barwnego bądź jego środkiem ciągnie się delikatna linia lub występują nieliczne, drobne, ciemne plamy. Boki głowy, podgardle i boki czarniawe, z wyraźnymi, zróżnicowanymi pod względem wielkości, okrągłymi plamami, które bywają niebieskawe, żółtawe i białe. Brzuch pokrywa czarniawy deseń. U samic ciemnobrązową środkową część grzbietu, na której mogą występować ciemne plamy, z reguły obrzeża z obu stron jasna podłużna smuga. Szyja i boki ciemniejsze i pokryte jasnymi, zaokrąglonymi plamkami. Całkowita długość ciała 200 mm.

Występowanie: grupa wysp Melos (Milos); zachodnie Cyklady.

Środowisko: często w bezpośrednim sąsiedztwie człowieka na kamienistych stokach, wychodniach skał i okalających drogi murach z luźno ułożonych kamieni.

Tryb życia: z wyjątkiem okresu godowego bardzo towarzyska murówka przebywająca często w większej liczbie osobników; jednak w porze godowej samce są nastawione do siebie bardzo wojowniczo - często prowadzą zawzięte walki. Ponieważ pokonany samiec z reguły zdąży się w porę uratować ucieczką, do poważniejszych zranień dochodzi rzadko.

Pokarm: szarańczaki, motyle i ich gąsienice, muchy, chrząszcze, pająki, pareczniki i stonogi.

Uwagi: ta mało płochliwa murówka jest trudna do przeoczenia dzięki swojemu ubarwieniu i liczebności, zwłaszcza na murkach zabezpieczających brzegi dróg i na nasypach drogowych. Zazwyczaj przechodzącym obok człowiekiem nie interesuje się niemal wcale, wobec stojącego zachowuje ostrożność i obserwuje go uważnie, a przed zbliżającym się ucieka dopiero wówczas, gdy ten znajdzie się zbyt blisko.

Podobne prace

Do góry