Ocena brak

MURAT Joachim (25 III 1767 - 13 X 1815), marsz. cesarstwa, w. ks. Bergu i Kliwii, król Neapolu

Autor /Bartosz123 Dodano /13.06.2013

Najsłynniejszy z franc. dow. kaw. Ur. w Labastide, dep. Lot, był synem oberżysty, 11 dzieckiem w rodzinie. Przeznaczony do stanu duchownego, uczył się w seminarium lazarystów w Tuluzie. Usunięty za kłótnię z kolegą, zaciągnął się 1787 do strz. konnych. 1792-1793 służył w Armii Północy, 1793 był już szefem szwadronu. Jego wielka karierazaczęła się 13 Vendemiaire’a, kiedy sprowadziwszy pod pałac Tuileries 40 armat z obozu Sablons dopomógł Bonapartemu w stłumieniu ro-jalistycznego powstania.

W 1796 szef bryg., adiutant Bonapartego, wziął udział w kampanii wł., odznaczając się w kilku bitwach. W marszu na Wiedeń dowodził awangardą dyw. Bemadotte’a. Uczestnik wyprawy do Egiptu, bił się pod Piramidami i Akką, 25 VII 1799 pod Abukirem wziął do niewoli Mustafę Paszę, a za postawę w tej batalii został gen. dyw. Powróciwszy do Francji z Bonapartem, był jednym z głównych aktorów zamachu stanu 18 Brumaire’a. To on wkroczył na czele grenadierów do sali posiedzeń Rady Pięciuset i zawołał: „Wyrzucić mi tych łobuzów”. 20 II 1800 poślubił Karolinę Bonaparte.

W kampanii 1800 stanął na czele całej kaw. Armii Rezerwowej. Odznaczył się pod Marengo, gdzie dał dowody niewątpliwych talentów dowódczych. Objąwszy komendę nad wojskami franc. w Italii, opanował Toskanię, Państwo Kościelne i królestwo Neapolu, zajął też Elbę. W 1804 otrzymał marsz, buławę, 1805 dworską godność wielkiego adm.

W kampanii 1805 dowodził kaw. WA. Wkroczył do Wiednia, opanował tamtejsze mosty, dał się jednak zwieść Rosjanom pod Hollabrunn, umoż-liając odwrót Kutuzowowi. Odegrał istotną rolę pod Austerlitz, gdzie zagarnął 7 tys. jeńców. 8 III 1806 został z woli Napoleona w.ks. Bergu i Kliwii.

W kampanii 1806 odznaczył się przede wszystkim w pościgu za rozbitąarmiąprus., zmuszając do kapitulacji ks. Hohenlohe, a także kilkanaście twierdz.

28 XI wkroczył do Warszawy, przyjmowany tu z takim entuzjazmem, że przemyśliwał o poi. koronie. Pod Pruską Iławą prowadził słynną szarżę 80 szwadronów. Bił się w 1807 pod Lidzbarkiem, zajął Królewiec, ale nie było go pod Frydlandem.

20 II 1808 został namiestnikiem cesarza w Hiszpanii. 2 i 3 V stłumił powstanie mieszkańców Madrytu. Po paru tygodniach opuścił Hiszpanię „ze względów zdrowotnych”, w rzeczywistości urażony, że Napoleon przeznaczył to państwo swemu bratu Józefowi.

Sam został 15 VII królem Neapolu jako Joachim I. Tu dał się poznać jako dobry administrator, przenosząc na grunt wł. pewne instytucje franc. Stworzył armię, założył Szkolę Politechniczną i szkołę morską, wprowadził kodeks cywilny. Myśląc o rozszerzeniu własnego państwa, po cichu wspierał wł. ruch narodowy, a jednocześnie starał się uniezależnić od Francji, chociaż nie zawsze mu się to udawało. Zdobył w 1808 Capri, bronione przez Hudsona Lowe’a. Rozbudowywał Neapol i prowadził prace wykopaliskowe w Herculanum. Nie wziął udziału w kampanii 1809, ale stanął na czele kaw. WA w wyprawie na Moskwę 1812.

Bił się pod Ostrownem, Smoleńskiem i Możajskiem, gdzie zdobył wielką redutę. Pod Winkowem dał się zaskoczyć Kutuzowowi. W odwrocie stracił niemal całąjazdę z powodu braku furażu i złego przygotowania koni (brak odpowiednich podków) do warunków zimowych. Sam jednak zachował doskonałą postawę, i to jemu Napoleon powierzył ogólną komendę, opuszczając 5 XII armię w Smor-goniach. Ponieważ jednak M. spieszył się do Neapolu, przekazał dow. w I 1813 ks. Eugeniuszowi Beauhamais, doprowadziwszy resztki W A do Elbląga.

W Neapolu zajął się odtwarzaniem armii, a jednocześnie myślał już o porozumieniu ze sprzymierzonymi. Nie uczestniczył w kampanii wiosennej 1813, ale stawił się na wezwanie cesarza pod Drezno i bił się pod Lipskiem. Zaraz po bitwie udał się do Neapolu. Próbując utrzymać się na tronie, podpisał 6 I 1814 traktat z Austrią, a 11 I z Anglią, zrywając związki z Francją. Równocześnie zobowiązał się wystawić 30 tys. żoł. przeciwko Napoleonowi.

Działania te wspierała królowa Karolina. Po pierwszej abdykacji Napoleona zachował koronę, ale Ludwik XVIII nie chciał go uznać, a Talleyrand na kongresie wiedeńskim działał na rzecz przywrócenia tronu dynastii Burbonów. Obawiając się fatalnej dla siebie decyzji kongresu, M. nawiązał kontakty z Napoleonem, znajdującym się wtedy na Elbie. Kiedy tylko doszła go wieść, że cesarz wylądował w zat. Juan, ogłosił 18 III 1815 wojnę przeciwko Austrii, licząc, że zdoła poderwać Włochów do walki o zjednoczenie ojczyzny. Pobity w V 1815 pod Tolentino, schronił się we Francji.

W drodze do Paryża dowiedział się o klęsce pod Waterloo. Ruszył na Korsykę, gdzie przyjęto go entuzjastycznie. 28 IX na czele 250 ochotników popłynął na statkach korsarskich ku wybrzeżom Italii, by raz jeszcze podjąć próbę odzyskania tronu. Wylądował w Pizzo, w Kalabrii, tylko z 30 ludźmi, wzięty do niewoli, skazany na karę śmierci i rozstrzelany. Jego ostatnie słowa: „Oszczędźcie głowę, celujcie w serce”.

Do góry