Ocena brak

Muchomor jadowity

Autor /Brunon Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: kapelusz do 3-7 cm średnicy, stożkowaty, z czasem niekiedy płasko wysklepiony lub plaski, biały z lekkim kremowym zabarwieniem, przy wilgoci kleisty, gdy suchy - połyskuje matowo. Blaszki wolne i białe, gęsto ustawione.  

Trzon do 15 cm wysoki i 1-1,5 cm grubości, biały, często łukowato zgięty, twardy, łamliwy, o włóknistej powierzchni, ze zwisającym, skórzastym i krótkotrwałym pierścieniem. Trzon wystaje z przylegającej często, obwisłej pochwy. Bulwowata podstawa z otwartą pochwą często tkwi głęboko w podłożu.

Miąższ biały, delikatny, ma nieco nieprzyjemny zapach.

Wysyp zarodników: biały.

Występowanie: pospolity, występuje w lasach szpilkowych, rzadziej liściastych. Pojawia się od czerwca do września (października).

Możliwość popełnienia pomyłki: według niektórych mitologów istnieje jeszcze jeden podobny, biały gatunek: muchomor wiosenny A. verna (Buli. ex Fr.) Pers. ex Vitt. Ma on pierścień biały, bez bruzdek, a pozostałe cechy jak u muchomora sromotnikowego. Lubi ciepło, czasami pojawia się wiosną. Szczególnie chętnie rośnie pod dębami, częstszy w Europie Południowej.

Również jest śmiertelnie trujący. Przez nieuważnych zbieraczy grzybów może być mylony z młodymi pieczarkami. Jednakże charakterystyczna forma kapelusza, czysto białe blaszki, podstawa trzonu z przylegającą przeważnie pochwą i barwa wysypu zarodników są wyraźnymi cechami różnicującymi.

Zastosowanie: śmiertelnie trujący, podobnie jak muchomor sromotnikowy.

Uwagi ogólne: do tej pory do rodzaju Amanita, muchomory, zaliczono około 35 gatunków. Mają one osłonę całkowitą i z reguły osłonę częściową z wyjątkiem muchomora mglejarki, który nie ma pierścienia ani kołnierza.

Podobne prace

Do góry