Ocena brak

MOŻLIWOŚCI LECZENIA WAD WRODZONYCH KRĘGOSŁUPA

Autor /ferdziu Dodano /21.12.2012

Leczenie wad wrodzonych kręgosłupa jest w dalszym ciągu zadaniem bardzo trudnym i na pewno niewdzięcznym. Wady wrodzonej kręgosłupa na ogół nie można naprawić, odtworzyć prawidłowego kształtu kręgu lub jego ubytku. Najbardziej istotnym problemem jest nie tylko samo zniekształcenie kręgosłupa, aspekty kosmetyczne, ale pogarszanie się zmian w okresie wzrostu osobniczego. Do niedawna sądzono, że większość wad wrodzonych kręgosłupa nie wykazuje tendencji do progresji. Wśród 165 chorych z wadami wrodzonymi kręgosłupa Kuhns i Hormell  obserwowali 85 przypadków, w których chorzy osiągnęli wiek dojrzałości bez żadnego leczenia. U 40 chorych postęp skrzywienia był niewielki (5 — 30 ). natomiast u 32 pacjentów występowało pogorszenie skrzywienia powyżej 30°. Podobne obserwacje zostały poczynione przez innych autorów . Wielu autorów zwraca uwagę na to, że niekorzystna prognoza dotyczy tych przypadków, w których stwierdza się wady wrodzone kręgów na wielu poziomach, zwłaszcza w kręgosłupie piersiowym. W tych przypadkach należy spodziewać się progresji deformacji w okresie wzrostu, a zwłaszcza w okresie dojrzewania.

Możliwości leczenia większości wad wrodzonych kręgosłupa są bardzo ograniczone. Zarówno zabiegi fizykoterapeutyczne, jak i kinezyterapia są po prostu nieskuteczne. Jeżeli takie działania są zalecane i podejmowane, to ich podstawowym zadaniem powinno być utrzymanie ruchomości poszczególnych odcinków kręgosłupa, w razie gdy ta ruchomość istnieje. Sztywnego kręgosłupa nie można uruchomić żadnymi ćwiczeniami ani zabiegami. Gimnastyka i zalecane ćwiczenia mogą poprawić postawę, nie są jednak w stanie dokonać korekcji zniekształcenia lub zapobiec jego pogarszaniu się (ryc. 2.5).

W wybranych przypadkach skrzywień wrodzonych kręgosłupa, zwłaszcza długołukowych i wykazujących progresję, mogą mieć zastosowanie gorsety ortopedyczne różnych typów, m.in. gorset Milwaukee. Wrodzone skoliozy o krótkich krzywiznach nie stanowią na ogół wskazań do zakładania gorsetu. Natomiast leczenie gorsetem ortopedycznym może być wskazane u osób młodych, jako profilaktyka postępu zniekształcenia w oczekiwaniu na okres, kiedy możliwe będzie wykonanie zabiegu chirurgicznego.

Jak wynika z dotychczasowych rozważań, w leczeniu wrodzonych wad kręgosłupa podstawową rolę — oprócz diagnostyki — odgrywa stalą, okresowa obserwacja, ocena rozwoju i ewentualnego postępu zniekształcenia będącego następstwem wady.

Postęp w chirurgii ortopedycznej kręgosłupa, zwłaszcza w leczeniu urazów, skolioz idiopatycznych, stworzył ograniczone wprawdzie, ale nowe możliwości leczenia chirurgicznego niektórych wad i zniekształceń wrodzonych kręgosłupa. Wskazania do leczenia operacyjnego zależne są od bardzo dokładnej analizy wielu czynników; rodzaju i ciężkości zniekształceniajego umiejscowienia, wieku pacjenta, wydolności krążeniowo-oddechowej i wielu innych. Usztywnienie tylne kręgosłupa na krótkim odcinku (3-—5 segmentów) może być brane pod 

uwagę nawet przy niewielkich zniekształceniach w przypadkach jednostronnego bloku kostnego powodującego niesymetryczny wzrost kręgów. Podobne rozwiązanie może być brane pod uwagę w razie występowania bloku kostnego obejmującego przednie części trzonów kręgowych. Powoduje to narastanie kifozy. Usztywnienie tylne, najkorzystniej autogennymi wiórami kostnymi, daje w wyniku symetryczne zablokowanie wzrostu i może skutecznie zapobiec progresji.

Epifizjodeza wykonana po jednej stronie, po wypukłej stronie krzywizny pozwala na zahamowanie niesymetrycznego wzrostu wadliwie uformowanych kręgów.

Wprowadzenie do chirurgii kręgosłupa wielu systemów implantów (Harring-ton, Luque, Cotrell-Dubousset, Zielke) stworzyło nadzieję powstania możliwości leczenia i korekcji wielu postaci wad wrodzonych kręgosłupa. Jak wynika jednak z doświadczeń wielu autorów, wskazania do leczenia operacyjnego wad wrodzonych kręgosłupa — przy użyciu proponowanych implantów — są nadal bardzo ograniczone. Ostrożność ta wynika z dwóch podstawowych przyczyn:

1. Warunki anatomiczne nieprawidłowo wykształconego kręgosłupa nie pozwalają na osadzenie implantów na wytrzymałych mechanicznie częściach kostnych kręgosłupa.

2. Korekcja zniekształcenia (wyprostowanie skoliozy lub kifozy) niesie za sobą, zwłaszcza po korekcji jednoczasowej, ryzyko uszkodzenia rdzenia i paraplegie.

Z klinicznego punktu widzenia ocena korektywności kręgosłupa z wadami wrodzonymi jest przed operacją trudna i na pewno mało precyzyjna. Każda operacja, przeprowadzona w takich warunkach powinna być dokonywana wraz z monitorowaniem rdzenia kręgowego .

Resekcja półkręgu lub osteotomia kręgosłupa mogą być podejmowane w wyjątkowych, wybranych przypadkach, przez bardzo doświadczonego chirurga ortopedę i w zakładzie odpowiednio wyposażonym i przygotowanym technicznie i organizacyjnie do takich właśnie operacji. Należy jednak podkreślić, że ryzyko i niebezpieczeństwo groźnych i nieodwracalnych powikłań, zwłaszcza neurologicznych, przy tego typu operacjach jest bardzo duże.

 

 

Podobne prace

Do góry