Ocena brak

Możliwości finansowe

Autor /Yulia Dodano /21.04.2011

 

Firmy w różnych sektorach przemysłu, z różną historią własności i dokonanych w przedsiębiorstwie inwestycji znajdują się w różnej sytuacji finansowej.

Niektóre, w przestarzałym przemyśle ciężkim, jak górnictwo czy hutnictwo, nie są w stanie działać w sposób rentowny w nowych czasach, w których siłą napędową stały się nowoczesne technologie, jeśli nie były w stanie dokonać poważnych inwestycji w nowoczesne urządzenia i nowe metody produkcji. Niektóre spośród nich działają dodatkowo w warunkach układów zbiorowych i historycznych stawek płacowych. Skazane są na wysoką bazę kosztową. Dla tych firm szanse na wzrost i generowanie zysków w przyszłości są wysoce ograniczone.

Na drugim krańcu spektrum znajdują się firmy, którym właściwy wybór produktu, inwestycje w najnowocześniejsze technologie i przedsiębiorczość pozwoliły osiągnąć wysoką rentowność i potencjał dający szanse na silny wzrost na wiele lat.

W obu przypadkach czynnikiem krytycznym jest wartość dodana do zasobów firmy poprzez wysiłek ludzki. Jak wynika już z pierwszego rozdziału nie jest to koncepcja obca w polskiej gospodarce, należy ją jednak nieco inaczej rozumieć.

W zachodnich firmach wartość dodana jest definiowana jako wartość netto wytworzona w wyniku sprzedaży po odjęciu kosztów materiałów, finansowania oraz zakupionych usług. Stąd wynika, że w najprostszej formie, wartość dodana jest całkowitą wartością wytworzoną przez przedsiębiorstwo, jaką można przypisać jego pracownikom i właścicielom. Najczęściej stosowanym miernikiem jest wartość dodana na pracownika w przedsiębiorstwie.

W przedsiębiorstwach, którym nie udało się wyjść ze starej epoki, słabszych ekonomicznie, wartość dodana na osobę jest zazwyczaj bardzo niska, a w niektórych przypadkach stanowi niewiele więcej niż koszt zatrudnienia pracownika. Takie firmy nie mają wielkich możliwości inwestowania w nowe wyposażenie czy nowe produkty, nie mogą także wiele wydać na szkolenia będąc pod nieustanną presją konieczności minimalizowania kosztów osobowych. Brak pieniędzy jest główną determinantą polityki płacowej w firmie tego typu i może zdominować wszelkie inne względy przy określaniu strategii płacowej.

Natomiast firmy high-tech, wytwarzające wyszukane urządzenia elektroniczne, specjalistyczne firmy w sektorze chemicznym czy farmaceutycznym lub też usług finansowych, generują bardzo wysoką wartość dodaną na pracownika. Te firmy posiadają kilkakrotnie wyższe od średniej płacy środki, które mogą przeznaczyć na szkolenia i programy rozwoju, by stymulować efektywność i generować akceptację dla zmian. Dla tych firm, możliwości finansowe nie są najistotniejszym czynnikiem przy określaniu strategii wynagradzannia, choć oczywiście będą dbały, by wszelkie inwestycje w wynagradzanie ludzi przyniosły wysokie dywidendy w postaci wyższej wydajności i jakości.

Podobne prace

Do góry