Ocena brak

Mowa dzieci niedosłyszących i głuchych

Autor /Eustachy777 Dodano /13.03.2013

„Dość interesującym faktem, który może mieć swoje podłoże psychologiczne, jest obserwowana na przestrzeni ostatnich dziesiątków lat skłonność do zastępowania dawnych określeń charakterystycznymi eufemizmami. Dziś słowo «kalectwo» figuruje jedynie w nazwie towarzystwa, klóre ma z nim wałczyć, a raczej je przezwyciężać, Interesujące jesl to, że ani w krajach języka angielskiego, ani francuskiego takich eufemizmów nie wprowadzono. Czyżby w naszej kulturze obnwiano się bardziej negatywnych konotacji odnoszących się do dawnych terminów, zbyt może nasyconych czynnikami dobroczynności, miłosierdzia czy litości?

Mimo tych językowych dość powierzchownych - retuszów, w dalszym ciągu istnieje, jak pisze na ten temal H. Lane (1996), swoisty duet zależności pomiędzy darczyńcą a darbiorcą, czy w ostrzejszym sformułowaniu między ciemiężcą a uciemiężonym. Zdaniem tego autora zależność taka przez wiele lat charakteryzuje położenie społeczności ludzi głuchych, za którą i wbrew jej woli świat osób słyszących, do którego należymy, podejmuje decyzje na temat tego, co jest dla głuchych lepszym rozwiązaniem. 1 w tej dziedzinie też mamy do czynienia z tendencjami do eufemizmów', a czynią to także specjaliści, zastępując termin «głuchy» określeniem «nieslyszący», «nic-doslyszący» lub mający «uszkodzenic słuchu»” (Gałkowski 1997, 160-161).

Probematyką zaburzeń rozwoju mowy dzieci z wadami słuchu i ich terapią zajmuje się surdologopedia.

Surdologopedia (łac. surdus ‘głuchy’; gr. logos ‘słowo, mowa”; gr. paicieia - ‘nauka’) to dział logopedii specjalnej zajmujący się:

nauczaniem (kształtowaniem) mowy w wypadku jej braku lub utraty,

- usuwaniem zaburzeń głosu,

-    usuwaniem trudności w czytaniu i pisaniu osób z uszkodzonym narządem słuchu.

Termin ten (jak wiele innych terminów logopedycznych) zoslal wprowadzony w Związku Radzieckim, a następnie upowszechniony w krajach od niego zależnych. Dziś wychodzi on już z użycia.

Poza surdologopcdią, zajmującą się kształtowaniem mowy osób z uszkodzonym narządem słuchu, dziedzinami ściśle z nią związanymi są fon i a tria i audiologia.

Foniatria jest specjalnością lekarską, w której zakres wchodzą - oczywiście w ujęciu medycznym zaburzenia procesu komunikowania się z otoczeniem. Przedmiotem zainteresowań tej dziedziny są schorzenia aparatu artykulacyjncgo i zaburzenia głosu, mowy, a także schorzenia narządu słuchu, szczególnie w wieku dziecięcym. Lekarzami polskimi, którzy poświęcili swoją działalność patologii głosu, słuchu i mowy a o których należy w tym miejscu wspomnieć

- byli w przeszłości J. Siestrzyński. W. Oltuszcwski, B. Dylewski, a po wojnie A. Mitrinowicz-Modrzcjewska, D. Borkowska-Gacrtig, M, Góralówna. M. Łączkowska, A. Obrębowski. A. Pruszewicz, II. Skarżyński i inni.

Podobne prace

Do góry