Ocena brak

MOWA

Autor /aleKac Dodano /09.11.2012

 

MOWA gr. rhema; łc. sermo, oratio; ang. speech; fr. parole, discours; nm. Rede

1. W logice tradycyjnej: vox significativa — umowny znak intencjonalnego układu pojęć lub przedstawień, posiadający sens
syntaktyczny. Rozróżnia się:

  1. mowę całościową (doskonałą) — po­siadającą określony sens semantyczny; jej postacią jest zdanie (enuntiatió);

  2. mowę niecałościową (niedoskonałą) — tę, która stanowi tylko część zdania.

2. psych. Posługiwanie się —> językiem. Wyróżnia się: a) mowę wewnętrzną (^ my­ślenie /2/), b) mowę zewnętrzną (dźwię­kową, pisemną, ruchową). Niekiedy równoznacznik terminu ~ „język".

Mowa opiera się na rozumieniu, tj. na umiejętności wykorzystania i stosowania wiedzy uzyskanej w poprzednich doświadczeniach do nowych sytuacji. Życie społe­czne zmusza ludzi do porozumiewania się, tj. do nazywania wytworzonych pojęć za pomocą odpowiednich dźwięków. Mo­wa ma charakter świadomie celowy i przez to rozumny i twórczy (u zwierząt zdolność porozumiewania się jest stereotypowa); jednostka ludzka ma zdolność tworzenia nowych sensownych kombina­cji dźwięków (nowych wyrazów) oraz umownego nadawania nowych znaczeń wyrazom już poprzednio używanym (brak koniecznego związku między brzmie­niem wyrazu a jego treśdą). Także dzięki mowie pamięć utrwala informacje. Między mową a —> myśleniem istnieje ścisła współ­zależność, chociaż nie tożsamość: mowa z jednej strony kształtuje się w procesie my­ślenia, z drugiej bierze najczęściej w nim udział, kształtując je i modyfikując.

Podobne prace

Do góry