Ocena brak

Motywy przewodnie Wagnera

Autor /KotFilemon Dodano /10.04.2013

Tak bardzo znamienne dla twórczosci scenicznej Wagnera motywy przewodnie nie były jego wyłacznym wynalazkiem: stosował je przed nim w muzyce znany mu dobrze Weber, awczesniej jeszcze Mozart i Gretry. Ale dopiero Wagner potrafił tym motywom nadacdramatyczny sens, wyznaczajac im role charakterystyki osób i sytuacji.

Pomocna mu była w tym sztuka wariacyjna, dzieki której mógł snuc perypetie muzyczne bez konca, a take bardzorozwinieta harmonika, która pozwalała na tok nieprzerwany,. nie konczacy sie. Wagner zrezygnował z prostego podziału na numery, muzyka przechodzi u niego z jednego stanu wdrugi, wszystko to dzieje sie na podstawie harmoniki niekadencyjnej, dzieki chromatyce,enharmonii i alteracjom. Typowym i jedynym przykładem najszerzej rozwinietej harmonikijest Tristan. Po tym dziele nie pojawił sie ani jeden utwór, który by mógł sie z nim równac wzakresie tonalnej harmoniki rozszerzonej.

Stad też widziano w tym dziele i apogeum harmoniiXIX-wiecznej, i jej kryzys. Na uwage zasługuje te traktowanie orkiestry u Wagnera.Kompozytor powiekszył obsade, posługiwał sie „chórami" instrumentów o barwie podobnej,uywał wiecej ni inni instrumentów blaszanych, dzielił smyczki na małe grupy, które traktowane wielogłosowo tworzyły muzyke sferyczna, nieziemska. W orkiestrze dzieje sie —dzieki motywom przewodnim — to wszystko, co nie jest powiedziane w tekscie. Niemal wkadym zakresie muzyki dramatycznej Wagner wykazał własny poglad i własny zasóbsrodków.

Z techniki motywów przewodnich Wagner uczynił cos w rodzaju jezyka muzyki.Krótkie tematy lub motywy muzyczne (Leitmotiv) „mówiły" o osobach, przedmiotach,miejscach, zdarzeniach i ideach, od czasu do czasu pojawiajac sie w trakcie rozwijajacego siedzieła. Dzieki nim muzyka „znaczy" wiecej ni jest to w jej mocy, dzieki nim moliwa jesisiała nawet aiuzyjnosc muzyki, technika odwoływania sie do ju zaistniałych taktów.

Geniusz kompozytora sprawiał, e motywy te, wtracane raz po raz, nie rozbijały formy, lecz —przeciwnie tworzyły jej wyjatkowa ciagłosc i logike. Najpełniejszym przedstawieniem ideimotywów przewodnich jest tetralogia Pierscien Nibelunga (Der Ring des Nibcilingen),składajaca sie z 4 dramatów: Zloto Renu (Das Rheingold. 1854), Wulkiriu (Die Walkiire,1856), Zygfryd(Siegjried, 1869) i Zmierzch bogów (Gótterdammerung, 1874).

Podobne prace

Do góry