Ocena brak

Motyw tańca w literaturze

Autor /kostek Dodano /11.04.2013

Taniec - Rytmiczne ruchy ciała wykonywane w takt muzyki, może być potraktowany jako rozrywka towarzyska, popis artystyczny lub jako forma obrzędowa. W literaturze pojawia się od czasów Biblii aż po współczesność, przy czym zazwyczaj ma on charakter symboliczny. Taniec śmierci (danse macabre) - patrz: śmierć.

Biblia (ST) - W Psalmie 150 odnajdujemy potwierdzenie rytualnego charakteru tańca w kulturach    starożytnych.

Psalmista mówi, iżjednym ze sposobów wychwalania Boga może być właśnie taniec: Chwalcie go bębnem i tańcem. Biblia (NT)-Na uczcie w dniu urodzin Heroda Salome (jego pasierbica) tańczy przed wszystkimi gośćmi. Zauroczony urodą i tańcem dziewczyny, Herod zdecydowany jest spełnić każde jej życzenie. W zamian za swój taniec Salome zażądała głowy Jana Chrzciciela (Daj mi -rzekła - tu na misie głowę Jana Chrzciciela (Mt. 14,8). Patrz: uczta - wieczerza - przyjęcie. Mitologia - Taniec był jedną z form składania hołdu bogom. Na szczególną uwagę zasługuje tu opis świąt ku czci Dionizosa, gdzie obok bachanalii i orgii, składano bogu cześć rytualnym i zarazem erotycznym tańcem. To właśnie w orszak tancerek Dionizosa wpadł Or feusz, te zaś, na wpół przytomne i odurzone, rozszarpały go. ,~Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Smiercią" - Utwór nawiązuje do średniowiecznego motywu danse macabre, który przedstawiał śmierć prowadzącą w tanecznym korowodzie ludzi różnych stanów. Śmierć mówi tu: Toć me nawięcsze wesele, gdy mam morzyć żywych wiele: Gdy się ijmę z kosq plęsać, chcę ich tysiące pokęsać, by potem dodać: Wszytki sobie za nic ważę, Z każdego duszę wydłabię. Jest to potwierdzenie średniowiecznej maksymy: Mors omnia adequat (śmierć wszystkim jednaka), która przypominała, że każdy musi uczestniczyć w śmiertelnym tańcu (patrz: śmierć).

Tańczący Kongres - Taką nazwą określił Charles-Joseph książę de Ligne Kongres Wiedeński zwołany po wygnaniu Napoleona I na Elbę. Jego słowa: Kongres nie postępuje naprzód, ale tańczy były aluzją do balów wydawanych przez arystokrację Wiednia. Najednym z nich car Aleksander I, tańcząc walca, otworzył mu drogę do salonów.

L. Carroll "Alicja w krainie czarów" - Kadryl z Homarami (w innym tłumaczeniu Rakowy Kadryl) to niemal surrealistyczny obraz tańca symbolizującego świat ludzi, który nie rządzi się żadnymi regułami (żólrv ze starą pląsał żabą), gdzie każdy wykonuje te figury, które są dla niego najdogodniejsze. Jednocześnie słowa: Czy chcesz tańczyć, czy też nie chcesz, pójdż i zatańcz razem z nimi! nakazują każdemu dołączyć się do tanecznego korowodu.

J. Andrzejewski "Popiól i diament" -Andrzejewski tworzy tu nieudaną (celowo) replikę poloneza z "Pana Tadeusza", a zarazem tańca kończącego "Wesele". Uczestnicy bankietu na cześć nowych władz łączą się w pary z przeciwnikami nowego ustroju. W pijackim korowodzie zacierają się różnice społeczne, światopoglądowe i polityczne, a tancerze próbują dostosować swój krok do melodii fałszywie wygrywanego przez orkiestrę poloneza. Taniec ten można potraktować jako metaforę społeczeństwa polskiego, całkowicie zdezorientowanego wobec nowej sytuacji politycznej.


Podobne prace

Do góry