Ocena 4.0 1 głos

Mosty wykonywane etapami - sporządzanie koron filarowych a następnie przęseł

Autor /zenon80 Dodano /03.02.2014

Jedną z tradycyjnych metod wykonywania mostów jednolicie metalowych jest procedura kliniczno-laboratoryjna polegającą w pierwszym etapie na sporządzeniu koron filarowych, a następnie przęsła mostu, które może być łączone z koronami sposobem lutowania, spawania lub metodą tzw. zgrzewalni-czo-spawalniczą. Współcześnie wprowadzono w tym celu spawanie laserowe.

Po zakwalifikowaniu przypadku do wykonania tego typu mostu i odpowiednim przygotowaniu jamy ustnej, przystępuje się do preparowania zębów filarowych. Opracowanie zębów filarowych oparte jest na tych samych zasadach, co przygotowanie zębów do wykonania pojedynczych koron metalowych - będzie więc uzależnione od rodzaju zaplanowanych koron (patrz rozdział o koronach). Dodatkowym elementem, który trzeba uwzględnić szlifując zęby stanowiące filary mostu (w odróżnieniu od koron pojedynczych nie będących filarami mostów) jest wymóg, aby zęby filarowe w wyniku preparowania uzyskały wzajemną równoległość ścian bocznych. Chodzi o równoległość ścian wszystkich zębów szlifowanych względem siebie, a nie tylko ścian poszczególnych filarów, co jest wystarczające dla koron pojedynczych. W większości przypadków zęby ograniczające lukę nie są ustawione pionowo, dlatego podczas przygotowania klinicznego trzeba wyrównać ich powierzchnie dośrodkowe i odśrodkowe, doprowadzając je do wzajemnej równoległości, co jest warunkiem wprowadzenia mostu. Jeżeli okaże się to niemożliwe, co się zdarza przy znacznym nachyleniu zębów filarowych, należy zaplanować wykonanie mostu składanego, adhezyjnego, protezy ruchomej lub innego rozwiązania np. leczenia implantoprotetycznego (patrz dalej).

Dokładnej oceny równoległości oszlifowanych zębów filarowych można dokonać na modelu gipsowym za pomocą paralelometru. Stwierdzone niedokładności usuwa się przez uzupełniające szlifowanie zakreślonych miejsc na powierzchniach zębów filarowych.

Kolejnym zabiegiem klinicznym jest rejestracja zwarcia centralnego oraz pobranie wycisków według zasad opisanych w rozdziale o koronach. Obowiązuje wymóg objęcia jednym wyciskiem równocześnie wszystkich zębów filarowych i pozostałych zębów całego łuku zębowego. Umożliwi to złożenie modeli w zwarciu centrycznym, a tym samym ułatwi modelowanie i prawidłowe odtworzenie powierzchni okluzyjnej mostu.

W każdym więc przypadku korzystne jest pobieranie wycisków obejmujących cały łuk zębowy, a więc z zębami jednoimiennymi służącymi za wzór kształtu dla zębów odtwarzanych przy ich modelowaniu.

Etap pracy laboratoryjnej, po pierwszej wizycie, polega na technicznym wykonaniu określonego rodzaju koron filarowych mostu (patrz rozdział

0    koronach).

Kliniczne sprawdzenie koron przeprowadza się - zależnie od ich rodzaju -według znanych już zasad. Zabieg rejestracji zwarcia wykonuje się po uprzednim nałożeniu koron na zęby filarowe. W tym celu należy uplastycznić wosk na powierzchni żującej, umieścić wzornik w jamie ustnej tak, aby obejmował lukę między zębami filarowymi, a następnie polecić pacjentowi zwarcie szeregów zębowych, sprawdzając czy są zachowane warunki zwarcia centralnego. Rejestracja zwarcia centralnego jest czynnością sprawiającą niekiedy sporo trudności. Należy unikać zalecania pacjentowi „zagryzienia” gdyż pojęcie to łączy się z czynnością przesuwania żuchwy i w efekcie uzyskania innego niż centralne ułożenia zwarciowego. Rejestracja innego niż w zwarciu centralnym położenia żuchwy jest częstym błędem, którego należy unikać. Podkreślam, że w przypadkach braków zakwalifikowanych do wykonywania mostów zabieg rejestracji zwarcia centralnego winien być wykonywany na podstawie wzornika zwarciowego lub płytki okluzyjnej na całym łuku zębowym, a nie jak podają dawne podręczniki, małych bloczków woskowych niewłaściwie i bardzo nietrafnie określanych „kęskami”. Po dokonaniu zabiegu rejestracji zwarcia i wyjęciu z jamy ustnej, wzornik woskowy należy odłożyć do naczynia z zimnym roztworem środka odkażającego, w celu dezynfekcji i dla uniknięcia odkształceń w trakcie przenoszenia go do pracowni technicznej.

W trakcie rejestrowania zwarcia za pomocą wzornika w uplastycznionym wosku odbijają się powierzchnie żujące zębów przeciwstawnych, co jest wskazówką do kształtowania powierzchni okluzyjnej. Przy braku zębów przeciwstawnych i nieustalonej wysokości zwarciowej (brak stref podparcia zwarciowego), nie kształtuje się przęsła dowolnie, lecz na podstawie ustalonego

1    zarejestrowanego zwarcia, jedną z metod stosowanych w wykonawstwie protez ruchomych.

Następnym zabiegiem po rejestracji zwarcia centralnego (w tej metodzie sporządzania mostów) jest pobranie wycisku pola protetycznego wraz z koronami nałożonymi na zęby filarowe. Wycisk winien obejmować cały łuk zębowy. Po stężeniu masy i zdjęciu wycisku przenosi się do niego, będące na filarach korony protetyczne, osadzając je dokładnie w przeznaczonych dla nich miejscach wycisku. Jeżeli korony protetyczne zostaną zdjęte wraz z wyciskiem trzeba sprawdzić prawidłowość ich ułożenia w wycisku. O prawidło-wym ułożeniu w wycisku koron poddziąsłowych świadczy nieznaczne i równomierne wystawanie ich brzegów ponad powierzchnię wycisku, odpowiadające głębokości wchodzenia do kieszonek dziąsłowych. Brzeg koron dodzią-słowych przebiega natomiast równo z powierzchnią wycisku. W praktyce dopuszczalne jest uproszczenie polegające na powtórnym wykorzystaniu modelu (składanego), na którym wykonano korony odlewane, do wymodelowania przęsła i wykończenia mostu. W takim przypadku wizyta druga ograniczy się do sprawdzenia koron w jamie ustnej, po czym zostaną one przekazane do pracowni razem z modelem, na którym technik wykona dalsze etapy pracy związane z wykończeniem mostu.

W drugim etapie pracy laboratoryjnej (po drugiej wizycie) na bazie modelu roboczego, na którym są protetyczne korony zakotwiczające, przeprowadza się modelowanie przęsła mostu. Należy zwrócić uwagę, aby przejście dośluzówkowej powierzchni przęsła w powierzchnie styczne koron filarowych było opływowe i zapewniało ochronę brodawki dziąsłowej, jest to zasada obowiązująca, przy wszystkich rodzajach mostów. Po wymodelowaniu przęsła następną czynnością laboratoryjną jest jego odlanie z metalu. Sposób wykonania odlewu jest uzależniony od rodzaju użytego stopu i przyjętej metody. Jeżeli jako materiału do wykonania mostu użyto stopów średniotopliwych (stopy złota lub stopy srebro-palladowe), połączenie przęsła z koronami zakotwiczającymi można wykonać metodą lutowania - przęsło zostaje odlane samodzielnie a następnie z użyciem specjalnego lutowia, dolutowane do koron zakotwiczających. W przypadku stosowania stopów wysokotopliwych połączenie przęsła z koronami uzyskuje się metodą zgrzewalniczo-spawalniczą. Metoda łączenia przęsła z koronami filarowymi przez tzw. „dolewanie” jest relatywnie prosta, a uzyskane połączenie jest trwałe. Wadą tej metody jest trudność wyeliminowania kurczliwości stopu, co ma znaczenie przy wykonywaniu mostów o rozległym przęśle i gdzie metoda lutowania daje lepsze rezultaty.

 

Podobne prace

Do góry