Ocena brak

Monitorowanie treści sesji indywidualnych

Autor /kokoszka Dodano /28.05.2014

Terapeuta może odnotować postępy, obserwując pozytywne zmiany w treści sesji indywidualnych odbywanych z pacjentem. Do takich zmian należą poprawa wglądu oraz uczestnictwo w przeprowadzanych analizach behawioralnych. Podczas pierwszych sesji pacjent dopiero uczy się przebiegu analizy behawioralnej; większość pracy wykonuje terapeuta, podczas gdy pacjent biernie odpowiada na pytania. Jednakże z upływem czasu pacjent może być gotowy, by wskazać podczas sesji, od jakiego punktu rozpoczął się łańcuch zdarzeń, jakie są czynniki sprzyjające podatności, jakie są najważniejsze ogniwa łańcucha, a nawet możliwe rozwiązania. Jeden z naszych nastoletnich pacjentów, który początkowo miał niewielki wgląd w swoje zachowania impulsywne, poczynił takie postępy, że przychodził na sesję z gotową analizą behawioralną! Terapeuta wizualizował łańcuch zdarzeń, rysując jego poszczególne ogniwa, pacjent natomiast opisywał je tak szybko, że terapeuta nie nadążał i w końcu musiał poprosić nastolatka, żeby zwolnił. Szybsze

i sprawniejsze przeprowadzanie analiz behawioralnych (ponieważ terapeuta zna już wzorce zachowań pacjenta, a pacjent ma lepszy wgląd) świadczy o postępach terapii. Oczywiście jeżeli tym zmianom nie towarzyszy redukcja zachowań będących celami leczenia (np. redukcja zachowań samobójczych) ani rozwój umiejętności behawioralnych, terapeuta i pacjent muszą się zatrzymać i zobaczyć, jakich istotnych elementów zabrakło i które rozwiązania okazały się nieskuteczne.

Terapeuta zauważa poprawę u pacjenta, zwracając uwagę na treść sesji, gdyż zmiany treści są odbiciem przechodzenia od jednego celu leczenia w Fazie 1 do drugiego. Pierwszy etap dialektycznej terapii behawioralnej dla nastolatków wiąże się z osiąganiem podstawowych celów Fazy 1 (zob. rozdział 3), czyli zwiększaniem poczucia bezpieczeństwa, stabilności i kontroli nad zachowaniem. W miarę jak pacjent zbliża się do Fazy 2, w obszarach tych powinna następować poprawa. Oczywiście poprawa jest widoczna, jeśli następuje redukcja zachowań samobójczych i samouszkodzeń oraz związanych z nimi pragnień i myśli bądź innych oznak poważnego braku kontroli nad zachowaniem. Oznacza to, że początkowe sesje są zdominowane przez analizę behawioralną i analizę rozwiązań w odniesieniu do zachowań zagrażających życiu i kolidujących z terapią. Wskaźnikiem postępu natomiast jest coraz częstsze poświęcanie uwagi analizowaniu zachowań kolidujących z jakością życia oraz rozwijaniu umiejętności behawioralnych. Jedna z naszych nastoletnich pacjentek zgłosiła się do leczenia podczas kryzysu samobójczego. Jej zamiary samobójcze utrzymywały się-przez kilka tygodni i to na nich skupiło się wiele sesji. Leczenie trwało i terapeuta zauważył, że nie ma już do czynienia z najbardziej priorytetowymi celami, czyli zachowaniami i pragnieniami samobójczymi. Coraz więcej czasu podczas sesji przypadało na talde tematy, jak konflikty pacjentki z rodzicami czy jej próby znalezienia sobie zajęcia po szkole. Innymi słowy, w miarę jak treść sesji odzwierciedla cele stojące coraz niżej w hierarchii, pacjent jest coraz bliżej osiągnięcia ogólnego celu, to znaczy większej kontroli nad zachowaniem. (Trzeba pamiętać, że rolą terapeuty jest zadbanie o to, aby treść sesji zmieniała się wraz ze zmianą zachowania - nie może się ona zmieniać, jeżeli zachowanie nie uległo modyfikacji!) Faktyczny postęp w osiąganiu celów Fazy 1 oznacza, że nastolatek może przejść do Fazy 2 i drugiego etapu terapii.

 

Podobne prace

Do góry