Ocena brak

Mongołowie - ARMIA MONGOLSKA

Autor /Kordian Dodano /21.10.2011

Liczne zwycięstwa Mongołowie mogli osiągać dzięki silnej, dobrze zorganizowanej armii. Wojsko uzupełniane było na zasadzie powszechnego obowiązku służby wojskowej. Na wypadek wojny na wezwanie chana lub jego namiestników obowiązani byli stawić się wszyscy mężczyźni zdolni do noszenia broni, a więc od wieku młodzieńczego do lat sześćdziesięciu, pochodzący zarówno z klasy feudalnej, jak i spośród ludności zależnej i poddanej.

Armia mongolska składała się w zasadzie z jednego rodzaju wojska. Była to bardzo sprawna jazda. Oddziały piechoty używane były jedynie w wyjątkowych sytuacjach.

Organizacja opierała się na systemie dziesiętnym. Najwyższe organizacyjno - taktyczne jednostki liczące po 10 000 wojowników zwane były tumenami. Dzieliły się one na pułki (hezar), liczące po 1 000 wojowników. Pułki dzieliły się na setki, a te na dziesiątki.

Jazda podzielona była na ciężką i lekką. Liczebnie niewielka ciężka jazda posiadała uzbrojenie ochronne i zaczepne. Uzbrojenie ochronne stanowiły pancerze z pasów prażonej w ogniu skóry bawolej oraz skórzane lub metalowe hełmy. Uzbrojenie zaczepne składało się z oszczepu (włóczni), lekko zakrzywionej szabli, arkana i topora. Lekka jazda nie posiadała uzbrojenia ochronnego. Jej bronią zaczepną były przede wszystkim łuki refleksyjne ( słowo łuk pochodzi od mongolskiego uk) będące zaskoczeniem dla wszystkich przeciwników, którzy się z nimi zetknęli. Miały większy zasięg niż używane w owym czasie łuki proste, a dzięki specyficznemu sposobowi strzelania Mongołowie potrafili szyć z nich o wiele szybciej niż wrodzy łucznicy. Każdy wojownik miał dwa łuki i trzy kołczany na strzały. Mongołowie używali trzech rodzajów strzał: długich - do przebijania pancerzy, średnich - do zwykłego w walce i krótkich - do strzelania do koni.

Szyk bojowy wojsk mongolskich składał się z trzech elementów: linii ubezpieczeń, linii bojowej ( siły głównej) oraz odwodu. Pomiędzy poszczególnymi elementami ugrupowania bojowego pozostawiano zawsze odstępy dla zabezpieczenia gęstości i swobody manewru, którego były trzy rodzaje: otoczenie silnego przeciwnika, obejście jednego ze skrzydeł przeciwnika i manewr odwrotowy, który polegał na wyciągnięciu wroga w obrany teren, a następnie otoczenie go i zlikwidowanie. Zwycięskie bitwy Mongołowie zawsze kończyli pościgiem, który miał na celu dopełnienie klęski przeciwnika. Dobrze zorganizowane było kierowanie walką. Dowódcy oddziałów wydawali rozkazy ze swych stanowisk dowodzenia. Istniały swego rodzaju sztaby. Charakterystyczną cechą strategii Mongołów były staranne przygotowania do działań wojennych. Mongołowie zbierali dokładne wiadomości o siłach zbrojnych przeciwnika oraz sytuacji politycznej jego kraju. Mongołowie prawie zawsze dążyli do rozstrzygnięcia działań w bitwie w otwartym polu. Bardzo niechętnie oblegali miasta ( twierdze). Woleli najpierw rozbić wojska nieprzyjaciela w polu, by później nie obawiać się odsieczy. Dzięki tym wszystkim cechom Mongołowie odnosili zwycięstwa nad wojskami państw azjatyckich i rycerskimi armiami feudalnej Europy. Wiele z tych elementów wytworzyli sami, a część przejęli od Chińczyków.

Mongołowie stworzyli największe imperium w historii. Nie było ono jednak na tyle trwałe, aby przetrwać wewnątrzdynastyczne walki o władzę. Po okresie świetności trwającym około czterech stuleci rozpadło się, jednakże pozostawione przez nie dziedzictwo kulturowe trwale wzbogaciło centralną Azję.

Podobne prace

Do góry