Ocena brak

Monarchia karolińska

Autor /Kordian Dodano /21.10.2011

Z wielu państw założonych na gruzach imperium rzymskiego w V i VI wieku najsilniejszy i najtrwalszy organizm polityczny stworzyli Frankowie. Zbudowana przez Klodwiga (w 496 przyjął chrzest) i jego następców monarchia Franków rządzona była przez królów z dynastii merowińskiej, aż do połowy VIII wieku. Ich władza słabła jednak, jedną z przyczyn było zwyczajowe dzielenie państwa między spadkobierców władzy. Prowadziło ono do krwawych walk między nimi. Wchodzące w skład państwa Franków ziemie nie stanowiły jedności.

Na północnym wschodzie Galii przeważał język i zwyczaje germańskie, a na południu utrzymywała się cywilizacja rzymska. Słabła władza królewska. Jeden z rodów, zwany później Karolingami, już w początkach VII wieku zdołał zagarnąć dla siebie stanowisko najwyższego urzędnika w państwie (majordoma). W pierwszej połowie VIII wieku Karol Młot odsunął całkowicie Merowingów od władzy i podzielił państwo między swoich synów. Rządy nad monarchią objął jeden z nich, Pepin Krótki (dwie koronacje - pierwszej dokonał arcybiskup Mongucji, drugiej zaś papież, Stefan II).

Powstanie Państwa Kościelnego

Sojusz papiestwa z Frankami (koronacja), był jedynym sposobem na obronę niezależności Rzymu i pozycji papieża, zagrożonych przez ekspansję Królestwa Longobardów w Italii. Rezultatem porozumienie między papieżem a Pepinem były dwie wyprawy króla Franków zakończone odebraniem Longobardom terenów w środkowej Italii z Rawenną. Pepin w 775 przekazał je papieżowi jako ojcowiznę św. Piotra, stwarzając tym samym terytorialne podstawy państwa kościelnego.

Karol Wielki

Przez ponad 30 lat prowadził krwawe wojny z Sasami na północnym wschodzie. Chciał włączyć ich ziemie do swojej monarchii i prowadzić wcześniej już rozpoczętą chrystianizację. Wschodnia granicą państwa stała się teraz Łeba. Osiągnięcia Karola Wielkiego:

a) złamał potęgę Longobardów i objął w tym królestwie tron,

b) walki z Arabami prowadzone w Hiszpanii umożliwiły opanowanie części Półw. Iberyjskiego po rzekę Ebro,

c) rozbił groźne państwo Awarów, koczowników co mu przyniosło ogromne łupy,

W 800 w Rzymie papież Leon III koronował Karola, króla Franków i Longobardów na cesarza rzymskiego. Odnowienie cesarstwa na zachodzie. Po śmierci Karola Wielkiego, Ludwik Pobożny nie był w stanie kontynuować dzieła ojca - czynniki odśrodkowe:

a) różnice w rozwoju gospodarczym,

b) strukturze społecznej,

c) poszczególne ziemie miały swoją tradycję,

d) ziemie na wschód od Renu - najświeższe zdobycze Karola:

- słabo zaludnione,

- oddalone od szlaków handlowych,

- niedawno schrystianizowane,

Do rozpadu jedności karolińskiej przyczyniły się też liczne najazdy ze strony północnej - Normanowie, wschodniej - Węgrzy.

Ostatecznie w 843 dokonano w Verdun podziału monarchii karolińskiej pomiędzy trzech synów Ludwika Pobożnego:

a) Karol Łysy - królestwo jego zamieszkiwała głównie ludność romańska - zaczęła kształtować się tutaj Francja

b) Ludwik Niemiecki - jego królestwo zamieszkiwała ludność germańska - zaczęły kształtować się tutaj Niemcy

c) Lotar - nie posiadał spójnego państwa, co później stało się podstawą do sporów między Francja a Niemcami (Lotaryngia i Alzacja)

Nie udało się im również utrzymać władzy cesarskiej. Odnowił ją dopiero król niemiecki Otton I, koronowany na cesarza w 962 roku w Rzymie.

Podobne prace

Do góry