Ocena brak

MOŁOTOW WIACZESŁAW (1890-1986) - polityk

Autor /jas Dodano /25.02.2011

Działacz rosyjskiego ruchu rewolu­cyjnego, w 1921 r. został sekreta­rzem KC RKP(b), a w 1926 r. -członkiem Biura Politycznego WKP(b). W tym okresie zdecydo­wanie poparł Stalina w walce o wła­dzę, co później zagwarantowało mu najwyższe stanowiska państwowe.

W 1930 r. objął urząd premiera Związku Radzieckiego (przewodni­czący Rady Komisarzy Ludowych) i gorliwie realizował stalinowską politykę kolektywizacji, a w latach 1937-38 - wielkiej czystki w woj­sku i partii, na skutek której straciło życie wiele milionów ludzi; jego podpis widnieje na setkach list osób wówczas zamordowanych. W maju 1939 r., pozostając premie­rem, zastąpił na stanowisku komisa­rza spraw zagranicznych Maksima *Litwinowa, uważanego za polityka o sympatiach prozachodnich.

W sierpniu 1939 r. podpisał układ o nieagresji z Niemcami wraz z taj­nym protokołem, który umożliwił Adolfowi Hitlerowi najazd na Pol­skę i rozpętanie II wojny światowej. 28 września 1939 r. podpisał układ o przyjaźni i granicy z Niemcami, będący w istocie IV rozbiorem Pol­ski. W listopadzie 1940 r. przybył do Berlina, aby negocjować warun­ki przystąpienia Związku Radziec­kiego do „osi" Berlin-Rzym-Tokio, ale, kierując się instrukcjami Stalina, przedstawił żądania terytorialne, których Hitler nie mógł zaakcepto­wać.

Po wybuchu wojny niemiec-ko-radzieckiej 22 czerwca 1941 r. pierwszy wygłosił przemówienie ra­diowe informujące o rozpoczęciu wojny. W lipcu 1941 r. podpisał w Londynie układ o pomocy wza­jemnej z Wielką Brytanią i następnie w październiku protokół o pomocy wojskowej Stanów Zjednoczonych (*Lend-Lease). W październiku 1943 r. przewodniczył moskiew­skiej konferencji ministrów zagra­nicznych, na której ustalono zasady konferencji „Wielkiej Trójki" w Te­heranie.

W latach 1943-45 brał udział we wszystkich najważniej­szych *konferencjach Sprzymierzo­nych. Był jednym z twórców tzw. ła­du jałtańskiego, gruntującego hege­monię Związku Radzieckiego w Europie Wschodniej. Po wojnie popadł w niełaskę Stalina, na które­go polecenie w 1949 r. aresztowano jego żonę Polinę Żemczużynę, z po­chodzenia Żydówkę. W tym samym roku Stalin odwołał go ze stanowi­ska ministra spraw zagranicznych.

Po śmierci Stalina w 1953 r. wszedł w skład tzw. I triumwiratu (Beria, Malenkow, Mołotow) i ponownie objął stanowisko ministra spraw za­granicznych. W czerwcu 1957 r. na plenum KC KPZR podjął nieudaną próbę obalenia sekretarza general­nego, za co został usunięty z Komi­tetu Centralnego i wysłany w cha­rakterze ambasadora do Mongolii. Później był szefem misji ZSRR przy Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w Wiedniu. W 1961 r. za wysłanie krytycznego oświadczenia przed XXII Zjazdem KPZR został usunięty z partii i przeszedł na eme­ryturę.

Podobne prace

Do góry