Ocena brak

MODELE PRACY SOCJALNEJ - Model psychospołeczny

Autor /Norman Dodano /30.08.2011

Był pierwszy jaki opracowano i zastosowano w praktyce pracy socjalnej. Jego psychologiczne korzenie sięgaja początku lat dwudziestych XX w., gdy zastosowano zasady i teorię psychoanalizy do zdominowania wówczas przez socjologię podejścia do pracy z przypadkiem. wórczynią tego modelu była Mary Richmond.

Konceptualizację i ulepszenie tego modelu zawdzięczamy pracom Gordon Hamilton i jej współpracownikom. Prof. Hamilton nazwała swoją pracę \"organicznym\" podejściem do pracy z przypadkiem. Zgodnie z nim, między jednostką a jej otoczeniem występują związki przyczynowo-skutkowe, a psychologia \"ego\" i nauki behawioralne dostarczają niezbędnej podbudowy teoretycznej dla wyjaśnienia tych związków i formułowania właściwej diagnozy przypadku, a następnie planu postępowania i dalszej pracy terapeutyczno-resocjalizacyjnej.Podejście psychospołeczne z jednej strony uwzględnia strukturę psychologiczną człowieka, z drugiej kontekst społeczny, w którym jednostka żyje. Kontekst społeczny w pracy z przypadkiem musi być postrzegany szeroko: a więc nie tylko rodzina, ale także sąsiedzi, przyjaciele, pracodawcy oraz instytucje o wymiarze lokalnym i globalnym i inne instytucje państwowe. Psychoterapia i terapia społeczna to formy działania stosowane w tym podejściu w celu mobilizacji sił jednostki i otoczenia społecznego dla stworzenia lepszych możliwości rozwoju osobowości jednostki i jej realizacji w otoczeniu społecznym.

Takie rozumienie pracy socjalnej jest bliższe koncepcjom polskiej szkoły pedagogiki społecznej wypracowanym już w okresie międzywojennym przez Helenę Radlińską. Radlińska krytykowała zbyt indywidualistyczne podejście do pracy z przypadkiem prezentowane pierwotnie przez M Richmond, upatrując przyczyn ludzkich trudności życiowych głównie w wadliwym układzie środowiska. Według niej ludzie są zdolni do zmian warunków swego życia, odwołując się do własnych doświadczeń, ale także możliwości środowiska lokalnego, jego tradycji, instytucji i urządzeń. Poprzez pracę z przypadkiem należy z jednej strony inspirować, stymulować, edukować jednostkę, dając jej impuls i wiedzę o tym, jak kreować siebie i kierować własnym życiem. Z drugiej strony należy zmieniać warunki społeczne, bowiem to one decydują o funkcjonalności lub dysfunkcji środowiska.

Podobne prace

Do góry