Ocena brak

Modele funkcjonowania grup interesów

Autor /Marek555 Dodano /17.06.2011

Występują cztery podstawowe modele funkcjonowania grup interesów:

-model pluralistyczny, jest klasycznym modelem polityki grupy interesów. Dominuje w nim założenie, iż grupy dysponują określonymi zasobami politycznymi, któr pozwalają im promować interesy indywidualne w sferze publicznej co czyni władze polityczną odpowiedzialną społecznie. Grupy te konstytuują układ hamulców i form kontroli władzy państwowej. Ponieważ istnieje wiele grup to w każdej debacie publicznej pojawienie się gr. interesu promuje określony interes polityczny, co wywołuje efekt w postacie wejścia w przetargi „kontrgrupy” prezentującej opozycyjny punkt widzenia.

Charakteryzuje się tym iż grupy te rywalizują na otwartym rynku politycznym co oznacza, że układ wzajemnych relacji ma charakter otwarty i zmienny, żadna z grup nie dysponuje monopolem reprezentacji we wszystkich sferach, następuje ograniczenie roli państwa jako podmiotu autonomicznego, styl uprawiania polityki charakteryzuje się rywalizacyjnością. Podsumowując jest to model wzajemnych relacji w systemie politycznym.

-model kooperacyjny, podkreślona w nim jest szczególna uprzywilejowana pozycja niektórych, określonych grup społecznych jeśli chodzi o dostęp do władzy co pozwala im wpływać na kształtowanie się polityki państwa. W modelu tym szczególna rola przypada dwóm opozycyjnym grupom tj. biznesu(pracodawców) oraz pracy( robotnikom) Są to tzw. Partnerzy socjalni, którym państwo zapewnia monopol jeśli chodzi o dojście do sfery przetargów publicznych. Tworzy się coś w rodzaju układów symbiotycznych między grupami a rządem. Koorporacyjny model kreuje więc zamknięty system powiązań, w którym uprzywilejowane zostały grupy ekonomiczne. Liderzy biznesu oraz związków zawodowych stają się stronami w przetargach z instytucjami państwa. Następuje więc instytucjonalizacja „zamkniętej” formy prowadzenia przetargów politycznych.

-model konsensualny, podobnie jak korporacyjny stawia wiele grup społecznych w uprzywilejowanej sytuacji, jeżeli chodzi o dostęp do procesu decyzyjnego. W efekcie żadna z nich nie jest w stanie uzyskać statusu dominującego. Na tym podobieństwo zanika. Koorporacjonizm instytucjonalizuje dominację klasowego podziału socjopolitycznego, zaś konsensualizm jest systemem przetargów politycznych w społeczeństwach głęboko sfragmentaryzowanych w oparciu o konflikty kulturowe, etniczne, religijne, narodowościowe etc. To właśnie te grupy uczestniczą w wypracowaniu konsensusu społecznego, dlatego z tego powodu państwo zapewnia im dojście do procesu decyzyjnego zgodnie z zasadą proporcjonalności reprezentacji. Naturalnie jest wiec w tym dążenie do zgody każdej z uczestniczących grup społecznych.

-model sieciowy, jego zwolennicy kwestują tradycyjną dychotomię między państwem a społeczeństwem. Państwowe instytucje funkcjonują w ramach tradycyjnego społeczeństwa obywatelskiego i maja ścisłe i ciągłe kontakty z poszczególnymi grupami interesów. Powstaje więć swoisty układ charakteryzujący się wzajemną zależności interesów publicznych i prywatnych, co w efekcie może prowadzić do zacierania się różnic między nimi. W konsekwencji powstaje siec powiązań między instytucjami państwa i grupami interesów, oparta na układzie wzajemnej zależności władczych, której przedmiotem jest wymiana zasobów. Bardzo ważnym założeniem tego modelu jest względna trwałość funkcjonowania wzajemnych relacji. Model ten opiera się w głównej mierze na założeniu iż władza polityczna ulega rozproszeniu między różne podmioty, które dążą do wpływania na treść decyzji.

Podobne prace

Do góry