Ocena brak

Mistycy - Henryk Suzo

Autor /Malina1243 Dodano /05.01.2013

Zwykle z nazwiskiem Jana Taulera łączy się postać współczesnego mu, drugiegoczołowego mistyka niemieckiego Henryka Suzo, błogosławionego dominikanina(żył w latach 1293/1295-1365). Henryk jest najbardziej znanym z omawianychprzez nas mistyków niemieckich. Należał do klasztoru w Konstancji,był w szkole Eckharta w Kolonii. Po okresie upadku i zaniedbania duchowegonarzucił sobie głęboką pokutę i oddał się intensywnej działalności pisarskieji kaznodziejskiej (głównie w Alzacji). Pisał po niemiecku, a jego dzieła zostaływkrótce przełożone na łacinę i na wiele języków nowożytnych. Miał wielki talentpoetycki, jego traktaty cechuje świeżość, bezpośredniość i ton osobisty.

Specjalny kult Henryka Suzo dla Mądrości przejawił się w tytułach pismKsięga wiecznej Mądrości oraz Horologium Sapientiae. Jest to dialog między Mądrościąa uczniami. Występuje tu anonimowy „dzikus" (namenlos Wilde), którypowołując się na Eckharta usiłuje zaprzeczyć różnicy substancjalnej międzyduszą i Bogiem. Rozmówca zwalcza go i widać, że podobnie jak Tauler, HenrykSuzo bierze za podstawę swych rozważań rozróżnienie substancji Boga i duszy.Wyraźnie j e d n a k pragnie obronić Eckharta przed zarzutami panteizmu.

Dzięki wielkiej liczbie bezpośrednich i pośrednich uczniów Eckharta, literaturamistyczna w XIV i XV w. bardzo się powiększyła. Pośród tej powodzi pism i autorów wyróżnimy tylko dwa zjawiska. Pierwsze z nich to wydaniew 1516 r. przez Lutra, po raz pierwszy, tzw. Theologia Deutsch zawierającej wieleelementów scholastycznych; drugie zaś to wpływ wielkiego mistyka wiktoryńskiegoz XIII w. Tomasza Gallusa z Verciel (Vercellensis). Wydano wówczas j e goExcerptiones, czyli wyjątki z pism Pseudo-Dionizego, które są syntezą mistyki dionizjańskiej i wiktoryńskiej.

Podobne prace

Do góry