Ocena brak

MISJE ŻYWOTNE

Autor /BolekII Dodano /29.04.2013

Sobór Watykański I zajął się misjami w sposób niewystarczający. Schemat o misjach, który uwzględniałgłównie misje na Bliskim Wschodzie, nie wszedł pod obrady z powodu ich niespodziewanego zawieszenia.

Działalność Stolicy Apostolskiej sprzyjała rozwojowi misji i pomogła w Europie do powstania dzieł misyjnych.

Kler tubylczy był częstym przedmiotem wskazań Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, ale jego liczbawzrosła dopiero przy końcu XIX wieku. Udział polskich misjonarzy był znaczny, choć nie mieli opiekiswego państwa, jak inni misjonarze.

Organizacja misji ulegała stopniowemu przekształceniu, po wyjęciu europejskich krajów innowierczychspod kompetencji Kongregacji. Rozbudowano znacznie wikariaty apostolskie.

Japonia, politycznie zmuszona do otwarcia swych granic dla Europejczyków, broniła się przed chrześcijaństwem,wydając dopiero w 1889 roku edykt tolerancyjny. Korea przyjęła wikariaty apostolskie za Leona XIII i nie ograniczała misjonarzy w działalności, nawet gdy znalazła się pod protektoratem Japonii.

Dalekowschodnie kraje francuskich wpływów, zwłaszcza Chiny i Wietnam, tolerowały misje katolickiez racji politycznych, ale i to pomogło w ich rozwoju.

W Azji pod brytyjskim panowaniem misjonarze musieli pokonywać trudności, stawiane przez władzekolonialne, które wolały popierać misje anglikańskie czy inne protestanckie.

Filipiny. Indonezja i Oceania miały całkowicie odmienne warunki zewnętrzne do prowadzenia działalnościkościelnej i misyjnej.

Afryka, stawszy się centrum zainteresowań europejskich państw kolonialnych, doczekała się rozkwitumisji, gdy konferencja berlińska utrwaliła jej podział polityczny.

Podobne prace

Do góry