Ocena brak

Misja we Fryzji

Autor /Oktawia Dodano /18.04.2013

Dla Kościoła na Zachodzie utrata chrześcijańskiej Hiszpanii została w pewien sposób zrekompensowananawróceniem Fryzji, Turyngii i Hesji oraz rozpowszechnieniem i umocnieniem chrześcijaństwa w Bawarii.Przyczynili się do tego mnisi z klasztorów anglosaskich, którzy na wzór mnichów iroszkockich z poprzedniegookresu wyruszyli na kontynent jako misjonarze. Ich liczba była wielka, podobnie jak materialnai modlitewna pomoc klasztorów angielskich dla misji.

We Fryzji okazała się epizodem misyjna działalność mnicha Wilfrieda z Yorku, który wylądował u ujściaRenu i spędził zimę (678/679) na dworze władcy Aidglisa, głosząc jemu i poddanym Ewangelie. Późniejudał się tam i działał dwa lata mnich Wiktbert, lecz nowy władca Fryzji, Radbod, ustosunkował się wrogodo chrześcijaństwa. Skuteczniejszą była misja dwunastu mnichów, na czele których stał Willibrord.

Mnich Willibrord, wychowany w Ripen, w klasztorze Wilirieda, a potem przebywając u boku gorliwegomisjonarza Egberta, podjął z jego inicjatywy misję we Fryzji w sposób zorganizowany. Przy pomocymajordoma frankońskiego, Pepina Średniego, starał się skutecznie o utworzenie bazy działania w Antwerpii,skąd udał się (692) do Rzymu po papieskie pozwolenie na prowadzenie misji. Po trzech latachdziałalności we Fryzji wybrał się (695) powtórnie do Rzymu, przybrał tam imię Klemensa i otrzymał odpapieża Sergiusza sakrę i tytuł arcybiskupa misyjnego. Jego rezydencją stał się teraz Utrecht, skąd kierowałmisją do końca swego życia (7.11.739).

Działalność misyjna wśród Fryzów doznała pewnego zahamowaniapo śmierci Pepina Średniego, wskutek wrogości Radboda. Gdy jednak zmarł ten pogański książę(719), nastąpiło ożywienie misji, do czego przyczyniło się poparcie Karola Martela, a potem działalnośćWinfrida, najwybitniejszego z misjonarzy tego okresu.

Podobne prace

Do góry