Ocena brak

MINY LĄDOWE

Autor /jas Dodano /25.02.2011

Ładunki wybuchowe w obudowie, z zapalnikiem, przeznaczone do ni­szczenia żołnierzy i sprzętu wroga, były powszechnie stosowane w cza­sie II wojny światowej. Umieszcza­ne tuż pod powierzchnią ziemi, wy­buchały pod ciężarem pojazdu lub żołnierza, gdy postawił na nich sto­pę lub naciągnął przewód połączo­ny z zapalnikiem. Wojska niemieckie stosowały tzw. miny wyskakujące (Springenmine), w których uruchomienie zapalnika powodowało eksplozję niewielkie­go ładunku podrzucającego minę na wysokość 1-1,5 m nad ziemię i wybuch rażący żołnierzy odłam­kami. Tego typu miny zastosowano po raz pierwszy w Afryce Północ­nej w 1941 r. W działaniach dy­wersyjnych używano min-nie-spodzianek o kształcie zbliżonym do przedmiotów powszechnego użytku (scyzoryków, puszek, piór wiecznych), z niewielkim ładun­kiem wybuchowym, uruchamia­nym w czasie manipulowania ta­kim przedmiotem.

Miny przeciwpancerne, przezna­czone do niszczenia pojazdów opancerzonych przeciwnika, za­wierały silny ładunek (2,5-6 kg) wybuchowy, którego eksplozja na­stępowała po uruchomieniu zapal­nika pod naciskiem 200-300 kg. Pierwsze tego rodzaju ładunku za­stosowali Niemcy już w czasie  l wojny światowej, wyposażając pociski artyleryjskie dużego kali­bru w zapalnik naciskowy i zako­pując je w ziemi. W 1940 r. pierw­szych min przeciwpancernych uży­li żołnierze włoscy podczas walk w Afryce Północnej. Wówczas za-grzebywali w piasku metalowe walce o długości 91 cm i średnicy 12,7 cm, z ładunkiem wybucho­wym o ciężarze 3 kg, działające w wyniku naciśnięcia zapalnika umieszczanego pod ruchomą po­krywą.

W tym samym okresie Niemcy wprowadzili miny talerzo­we {Tellermine) o wadze 8,6 kg za­wierające 5-kilogramowy ładunek wybuchowy. Brytyjczycy przystąpili do produk­cji min tego typu po upadku Francji w 1940 r. Obawiając się inwazji wojsk niemieckich, uruchomili ma­sowe wytwarzanie tej broni. Nie uwzględnili konieczności zapewnie­nia odpowiednich warunków bez­pieczeństwa saperom, którzy mieli je instalować. W efekcie miny ozna­czone Mark IV, wypełnione 3,8 kgTNT, okazały się niebezpieczne dlawłasnych żołnierzy.

Dopiero w mi­nach Mark V zmieniono konstrukcjęzapalnika naciskowego, oganiczającliczbę wypadków. Brytyjczycy nie produkowali min przeciwpiechot­nych. Armia Czerwona w czerwcu 1941 r. miała tylko ok. miliona min, gdyż ograniczano produkcję, uważając tę broń za wybitnie defensywną i sta­nowiącą przejaw słabości.

Dopiero doświadczenia pierwszych dni walk wykazały, że miny są skutecznym środkiem bojowym utrudniającym posuwanie się niemieckich oddzia­łów pancernych w terenie pozbawio­nym większych przeszkód natural­nych. W masowej produkcji min przeciwpancernych, podjętej w pier­wszych tygoniach wojny, używano wszelkich dostępnych materiałów: drewna, szkła, a nawet tektury.

Ogółem do końca wojny Armia Czerwona wykorzystała ok. 200 min min przeciwpancernych i przeciw­piechotnych. Stany Zjednoczone wyprodukowały w latach 1942-45 ok. 24 200 tys. min, Wielka Bryta­nia ok. 30 min. Oblicza się, że mi­ny przeciwpancerne spowodowały 20-30% strat broni pancernej.

Podobne prace

Do góry