Ocena brak

Minóg węgierski

Autor /Albin Dodano /31.01.2012

Wygląd: górna powierzchnia lejka gębowego szeroka, z jednym tylko płaskim zębem z każdej strony, dolna z 5-7 zębami o zaokrąglonych brzegach. Przyssawka gębowa jest słabo uzębiona; zewnętrzne i wewnętrzne zęby wargowe są tępo zaokrąglone. Przednia powierzchnia języka bez środkowego zagłębienia; na jego przedniej krawędzi znajduje się 5-9 spiczastych ząbków, z których środkowy jest tylko nieznacznie większy od pozostałych. Obie płetwy grzbietowe przylegają do siebie. Ciało tego minoga jest najgrubsze przy końcu przedniej części.  

Ubarwienie: grzbiet jasno- lub ciemnoszary, brzuch białawy.

Długość: 18-21 cm.

Występowanie: rozsiedlenie tego minoga nie jest dokładnie poznane. Znany dotychczas z pn.-zach. i pd.-wsch. części dorzecza Dunaju z Austrii, byłej Czechosłowacji, Jugosławii i Rumunii, w Polsce odkryty w Czarnej Orawie i Piekielniku w Kotlinie Nowotarskiej (prawdopodobnie przez zapomnienie nie uwzględniony w rozporządzeniu z 61 1995 r. zawierającym wykaz gatunków podlegających ochronie wraz z pozostałymi gatunkami minogów), a także z bawarskiego obszaru dorzecza Dunaju z rzek Paar (koło Aichach) i Inn (koło Wasserburga i Simbach).

Środowisko: stacjonarny, tzn. niewędrowny słodkowodny gatunek.

Tryb życia i pokarm: dorosły minóg nie odżywia się; tryb życia słabo poznany.

Rozród: tarło w maju i czerwcu. Larwy przed końcem rozwoju osiągają większe rozmiary od dorosłych osobników.

Podobne prace

Do góry