Ocena brak

Minóg ukraiński

Autor /Albin Dodano /31.01.2012

Wygląd: górna powierzchnia lejka gębowego szeroka, z jednym tylko dużym zębem z każdej strony, dolna z 5-10 (przeważnie 7-8) zębami, które u osobników dojrzałych ptciowo są ostre i spiczaste. Przyssawka gębowa jest pokryta tylko nielicznymi zewnętrznymi i wewnętrznymi zębami wargowymi; brak w jej dolnej części szczoteczki zębowej takiej, jaka występuje u m. węgierskiego. Przednia powierzchnia języka bez środkowego zagłębienia; na jego przedniej krawędzi znajduje się 5 zębów, z których środkowy jest największy i najszerszy, a oba boczne z każdej strony maleńkie. Zależnie od stopnia dojrzałości obie płetwy grzbietowe są oddzielone bądź łączą się ze sobą. Ciało tego minoga jest najgrubsze przy końcu przedniej części.  

Ubarwienie: grzbiet ciemnoniebieski o metalicznym połysku, boki jasnobrązowawe, a brzuch białawy; niekiedy grzbiet i boki niemal czarne. Larwy są brązowawe z nieco ciemniejszym grzbietem, a na bokach często mają duże, ciemne plamy, tworzące mozaikę na jaśniejszym tle.

Długość: 18-21 cm.

Występowanie: rumuńska część dorzecza Dunaju (poza samym Dunajem) oraz dorzecza Prutu, Dniestru, Dniepru, Donu i Kubania, Wisły i Niemna; w Polsce rzadki w środ. i pd. części dorzecza Wisły oraz w Strwiążu, pod ochroną.

Środowisko: niewędrowny słodkowodny gatunek, w górskich potokach do krainy pstrąga.

Tryb życia, pokarm i rozród: dorosły minóg nie odżywia się i ginie po tarle (VI—VII). Larwy przed końcem okresu rozwojowego osiągają większe rozmiary od osobników dorosłych.

Podobne prace

Do góry